Şaşkın Kovanın Seyir Defteri

Kaldığımız yerden devam

2012-02-17T14:53:00.000+02:00

Hiç bahsetmiş miydim bilmem, fena halde dikkat eksikliği sendromundan muzdaribim. Bende bu konuda malzeme bol olduğundan bahsetmiş olmam da muhtemel ama eski yazıları da kurcalayamayacağım. İş yaşamımda yoğun çabalarla dizginleyebildiğim bu durum çalışmadığım zamanlarda hortluyor, Terminatör oluyor geri dönüyor.

İşsizler ordusuna bir şekil gönüllü yazıldım ya geçenlerde, daha ertesi gün rahat battı. Ne zamandır vakitsizlikten harman yerine dönmüş evle ilgilenmeye çalışıyorum o gündür. Sağduyu diyor ki öncelikleri belirle, planla, yavaş yavaş ama itina ile gerekirse günde tek bir oda yap ama tam yap. Bir heves başlıyorum ki çok geçmeden benim Terminatör devreye giriyor. Küçük odanın dolap çekmecelerini toparlarken kendimi salondaki büfenin önünde buluveriyorum, o daha bitmeden nasılsa bir bakmışım mutfaktayım ve buzdolabının ne zamandır beni rahatsız eden çekmecelerini siliyorum. Oysa aslında kafamdaki küçük tuvaleti kırklamak ki bulaşık makinesini çalıştırdığım gibi kendimi orayı talan ederken buluyorum. Orayı toparlayıp bir şekilde bitiriyorum ama arada bütün odaları bir kaç kez daha dolaşmış oluyorum. Belki de 2 saatte bitecek bir birim iş yerine bütün güne yayılmış bir birim, artı ufak tefek bonuslarla günün ördek öncesi saatlerini tamamlıyorum.

Çalışırken bütün gün bir şeyler yazmaktan, eve gelince bırak bloga yazmak kalem tutmak bile istemezken şimdi kafama biriken kelimeleri ne yapacağımı bilemiyorum. Bedenim eşyaları düzenlemeye çalışırken beynim de bir yandan kelimeleri toparlamaya çalışıyor. Kelimeleri dizmek için bilgisayarın başına oturduğumda ise hepsi bir birine karışıyor, iki cümle arasına bir oda sıkışıyor. Bir yandan da canım sıkılıyor. Çıkıp dolaşsam mı biraz ya da saçımı boyatsam, hem kaşlarımın da toparlanması lazım... Dışarda pencereden bakınca güzel görünen bir kar yağıyor ama bakmak dışında sevmem ki ben karı. 18 yaşında tanışmışım kendisiyle, ne üzerinde yürümeyi bilirim ne de buzunu çamurunu severim. Vazgeçip günün iş ilanlarına tekrar bir göz atıyorum. SSK'ya kayıt olma tarihime göre 52, ilk işverenim eşek gibi çalıştırıp iş prim ödemeye gelince ödemediği için ilk prim yatış tarihime göre 53 yaşında emekli olacağım. Devlet baba böyle diyor ama işveren kesimi 35 yaşından büyüksen istemem diyor. 40 yaşından küçük, 35 yaşından büyük, gereğinden fazla tecrübeli ve bu ülkede olanlara anlam verme çabasını çoktan terk etmiş bir şaşkın olarak merak listeme bir yenisini daha ekliyorum. Cevabını ise 15 sene sonra kısmetse bulmaya iteliyorum.

Arada yiyip, içtim geldim. Eeee ne diyorduk sahi biz? Saçımı mı boyatıp gelsem acaba?

Yeni yıl, yeni yıl... Herkese kutlu olsun...

2011-12-30T11:53:00.000+02:00

Mayalara inat umut dolu ve bereketli bir yıl olsun 2012.

Yazarın Notları: Bu Maya kehanetinden hafiften tırstığımı itiraf etmeliyim :))

Bir de bu fotoğraf bir bloğum olduğunu hatırlattı bana.

Ne Bulduysam Koydum Keki

2011-09-14T00:25:00.001+03:00

Ördek vakitlice uyumuş, adam da yoksa evde Şaşkın kafaya zararlı fikirler üşüşüveriyor. Nereden düştüyse artık aklıma elmalı muffin yapıverem dedim. Tarif lazım, malzeme var mı bakmak lazım, aaa dolapta bak bu da varmış derken ne idüğü belirsiz bir şey çıkıverdi ortaya.

Şimdi siz merak da edersiniz, tarifini falan istersiniz, neme lazım telefonlarım (ne var yani artık herkeste en az 2 tane yok mu) kilitlenir, vakit geçirmeden yazayım iyisi mi.

3 adet yumurta ile bir Nescafe bardağından (üzerinde Nescafe yazandan) iki parmak eksik şekeri güzelce çırpıyoruz. Yok efendim bu çok şekerli ya da aman ne tatsız bişiy bu diyecek olursan şekeri istediğin kadar arttır, eksilt serbest. Siz bol bol çırpın, öyle diyor uzmanlar ama ben sıkılıyorum, şöyle bir çeviriveriyorum. Sonra içine yağ ve yoğurt ilave etmemiz gerekiyor. Tarifte 1 bardak sıvı yağ diyor. Ben dolapta Becel buldum. Biraz ondan erittim, üzerine biraz sıvı yağ ekledim. Toplamda bir bardaktan az oldu. Evde yoğurt olmadığından onu da bir bardak sütle değiştirmek gerekti. Ayrı bir kapta 2,5 bardak unu bir paket kabartma tozu ile eleyelim, içine istediğimiz kadar tarçın ekleyelim. Ben bu karışıma bir miktar da çekilmiş ceviz karıştırdım. Dövülmüş ceviz de pekala olur ama ona da üşendim tabii robottan geçiriverdim. Sıra geldi kuru karışımla sıvı karışımı birleştirmeye. Yine uzman kişiler der ki unu koyduktan sonra aman haa mikserle karıştırmayın, elde tahta kaşıkla çırpın. Yukarıda anlattıklarımdan anlamış olmanız gerekiyor, anlamadıysanız da ben size daha ne diyeyim, mikseri ben sallayıverdim içine. Bir güzel karıştırıverdim. Bu arada evde vanilya da yoktu. Onun yerine de limon suyu koydum göz kararı. Adı üstünde elmalı muffin, peki nerde bunun elması diyen sabırsız arkadaş işte tam bu noktada elmaları da ilave ediyoruz. Elmaların birini rendeleyip, diğerini origami şeklinde kesip hamura katı katıverdim. Bu arada dolapta kalmış bir adet biçare şeftaliyi de daha fazla bedbaht etmemek için küp küp dilimleyip kötü emellerime alet ettim.

Son olarak ortaya çıkan bu garip karışımı evdeki topu topu 12 adet muffin kalıbına üleştirmeye çalıştım. Kalıplar doldu ama malzeme bitmek bilmedi. Kalanından Allah sizi inandırsın bir borcam kalıbı daha kek çıktı. Siz en iyisi mi bu tarifi evde denemeye kalkmayın. Olur da maceraya açığım, bu deneyimi yaşamak istiyorum derseniz doğrudan büyük bir borcama doldurun bitsin gitsin.

Bu arada ilk parti de pişti ben bu satırları yazarken. Hani ne yalan söyleyeyim hiç de fena olmamış :))

İsmiyle müsemma

2011-08-13T12:18:00.001+03:00

Değişik bir adamdı. Üzerinden hiç çıkarmadığı bordo rengi, bir hayli eskimiş, yünlü bir kazak, dağınık saçlar ve kırmızı bir burun aklımda kalan. İletişim Fakültesi'nde ders veren ama paradoks bu ya mümkünse hiç konuşmayan, zorunluluk harici iletişim kurmayan bir adam. Lakin bir konuşmaya başlasın bambaşka bir insan olurdu bu defa. TRT radyosu ekolünden terbiyeli, derinlere işleyen güzel bir ses. Hani sadece telefonda konuşsan, sureti kendin hayal etsen aşık olunabilecek bir ses. Ses gerçek surete büründüğündeyse ayrıksı kişiliğiyle birleşir yine garip bir hal alırdı.

Mecnun derlerdi, aşk acısından bu hali derlerdi ama ağızlar torba değil ya büzesin ne kadar doğruydu bilmem. Başımızda kavak yellerinin estiği o yaşlarda bizim için en fazla "acayip", nedeni sorgu sual gerektirmeyen biriydi.

Verdiği Radyo Programcılığı dersini bir yandan sever, bir yandan da kaçmaya çalışırdım mümkünse. Aynı zamanda hem hayranlık uyandıran hem de tedirgin eden bir yapısı vardı benim için. Finalde sorduğu soruları kendimce protesto edip boş kağıt verdiğimde peşimden koşup doldurtmaya çalışmıştı, ne gerek vardı ki şimdi durduk yere bütünlemeye. İki kişi gelmiştik o tatil bütünlemeye ve işlemediği kitaptan sorular sormamıştı bu defa.

Dün Fakülte e-posta grubuna önce "kaybettiğimiz doğru mu?" diye bir mesaj düştü, sonrasında da doğrulama mesajları. "Evinde ölü bulundu" diyordu birinde. Gidişi de ıssız ve yalnız olmuştu belli ki.

Nitekim, ismiyle müsemma, vakur bir adamdı Vakur Hoca. Gittiği yer her neresiyse, gözlerindeki o derin yalnızlık orada son bulur umarım...

Cennet

2011-08-08T23:08:00.000+03:00

Uyandım, gözümü açtım
Uyandın, gözünü açtın
Ellerin saçlarımdaydı her zamanki gibi
Dolamıştın parmaklarına sıkı sıkı
Gülümsedim, ki çekilmez olurum ben sabahları
Gülümsedin kocaman, tarifsiz bir mutlulukla
Cennetti o bakış, o an
Değişmem ben onu bir değil bin ömüre

Dıt dıdı dıdı dı Kayuuuu

2011-07-19T00:32:00.009+03:00

Kanadalı Keloğlan Caillou çocuklu pek çok evde olduğu gibi bizde de çok popüler bu aralar. Güya çocuğa 1,5 yıl televizyon izletmedik. Bir gün tv'de görüp "Kayu bu!" dediğinde, üstüne "kayu dıt dıt dıt" diye şarkısına eşlik ettiğinde anladık ki artık kaçışımız yok. Kayu nasılsa hayatımıza çoktan girmiş bizim haberimiz yok.

Şu bizim Kayu iyi hoş çocuk da annesini hiç gözüm tutmadı. Tespitim odur ki bu Kanadalı yengede hiç iş yok. Dün izlediğimiz bölümde Kayu büyükannesini ziyarete gidiyor. Batı milletinde anane / babane ayrımı olmadığından hangisi bilemiyoruz ama anasına bak kızını aldan yola çıkarsak anane olması kuvvetle muhtemel. Neyse efendim konumuza dönecek olursak Kayu üzüm suyu içerken her çocuğun yaptığı gibi foooş diye bardağı üzerine boca ediyor. Hisli bir çocuk olduğu için de buna çok üzülüyor. Sonraki sahnede bir bakıyoruz ki büyük anne tshirti temizlemek için çocuğu soymuş, üzerine de giysin diye dedesinin kocaman gömleğini geçirmiş. Hadi büyükanne torununu sahiplenmemiş, çocuk geldiğinde giyer diye bir iki yedek kıyafeti, kocaman müstakil evinde bir çekmeciği çok görmüş deee annesi ne demeye çocuğa bir yedek çantası hazırlayıp bırakmamış şaştım kaldım doğrusu. Çocuğu anasına bırakmayı biliyor da bir tshirt, bir atlet, bir don bırakmayı akıl edemiyor. Yahu çocuk zaten masrafsız çocuk. Süsü püsü yok, bir takım kıyafeti var hep onu giyiyor. O da üzüm suyu oldu. Bir tane de farklı tshirt alıverin yazıktır, günahtır çocuğa. Yakıştıramadım Kayu anne, hiç yakıştıramadım, cık cık cık... Otur yerine, sıfır!

Dönmek

2011-07-15T00:48:00.007+03:00

Yoktum nicedir buralarda. Aslında vedasız bir gitme gibiydi bir nevi. Ne yazdım ne takip ettim uzunca bir zaman. Bir yandan tam gitmek de değildi ama benimkisi. Gidemedim, temelli gitmek de istemedim hiç. Bu yüzden bir veda yoktu. Sayfa bir kasım günü, bir Ankara aktarmasında, çala kalem yazılmış bir yazıyla Ömür Hanıma takılıp kalıverdi öylece. Ha bugün ha yarın yazacağım derken günler günleri kovaladı, önce haftalar, sonra aylar oldu. Tüm bunlar olurken bir Allahın kulu "huu komşu komşuuu şaşkındın, şaşa mı kaldın?" diye sormadı, mahalle baskısıyla yer yerinden oynamadı. Okurun soracağı, yazarın ne hali ne vakti olmayınca da blog
blog olalı en derin sessizliğine gömüldü.

Beri yandan ördek okula, anne tekrar işe alıştı. Ördek büyüdü koca koca konuşmaya, yürümeye başladı. Az buz değil aradan tam sekiz ay geçti. Görüntüyle başladık değişime, du bakalım gerisi de gelir belki en kısa sürede...

Türk Halkı Olarak Sizden Özür Dileriz Ömür Hanım

2010-11-07T20:55:00.004+02:00

Ömür Gedik sevgilisinin göbek attırdığı insanları beğenememiş, hatta yetinmemiş Türklükten çıkmak istemiş. Tüm bunları muhteşem Türkçesiyle bir güzel de tivitlemiş: “Oynayan gobek atan halay ceken halkimizi gorunce turklukten cikasim geliyor. Biz buysak ben yokum.”

Bu tiviti attığı sırada kendisiyle aynı havayı soluyor olduğumdan olsa gerek Ankara’da Bursa uçağını beklediğim şu sıralar ben de kendisi hakkında bloglamayı kendime bir hak görüverdim.

Tanıyanlar bilir dans konusunda aha odun aha benimdir. İki sallanıp, beceriksizce kıvırmaktan gayrı oynamayı beceremem. Seçkinci bir müzik zevkim olduğu söylenemez ama oyun havası, fantezi müzik vs. dinlemem. Bu müziklerle dans etmem. Zaten etmeye çalışsam da komik olur, beceremem. Dolayısıyla bahsettiği ortamda hanımefendinin tiksinti duyduğu insanların en azından bir kısmından değildim. Ferhat Göçer sahnede haydi eller havaya yaptırdığı sırada bu özelliğimden ötürü oturmaktaydım. Ancak sahnedeki sanatçıya çiçek vermek, yöneticilerinin istek şarkılarını iletmek gibi avam davranışlarda bulunmuş olmam hasebiyle Türklükten çıkma isteğini bir kat daha arttırmış olabilirim. Böyle bir edepsizlik için, diğer konuda yardımcı olamasam da, şahsım adına kendisinden özür dilerim.

Gelin görün ki sevgilisi sahnede “kalın bir miktar” karşılığında şarkı söyleyip, insanları dansa davet ederken bütün bir gece asık bir surat ile oturup, bilekberisinden bulunduğu ortamdaki insanları tivitleyen Ömür Hanımın birkaç saat sonra sis nedeniyle uçakları iptal olduğunda evine ulaşabilmesi o göbek atan insanlardan gelen paracıklarla helikopter kiralanmasıyla olabildi. Hiç bu açıdan bakabilmiş midir, azıcık da olsa utanmış mıdır? Keşke…

Olsun siz yine de dilemeyin Özür Hanım, biz özür dileriz sizden, bulunduğumuz ortamlardan keyif almayı tercih ettiğimiz için...

Anne İşe, Ördek Kreşe

2010-09-21T11:18:00.005+03:00

Leyleği havada kim gördü bilmiyorum ama bu sene ördekle birlikte gezen biz olduk. Çok çok gezmiş olmalıyız ki artık yere konma zamanı. Eylül sıkıntısı ile birlikte anne işe, ördek kreşe...

Çoğu ördeğin peşinden koşmaktan, kimi gezmekten, kimi tembellikten, kimi de ördekten artan kısıtlı vakti daha elzem başka işlerle değerlendirebilme telaşından blog nicedir öksüz kaldı. Devama niyet de heves de var ancak mevcut duruma bir de iş hayatı eklenince bundan sonrasını zaman gösterecek.

Ördeğin aramızdaki onbirinci ayını sürdüğü, “yeterin artık bırakın beni yürüyeceğim ben” cevvalliğinde ve “ama var ya bir de diş çıkarırım ki görürsünüz siz” derdinde olduğu şu günlerde ikimiz için de yeni bir hayata adım attık bayram ertesi. Hangimiz daha kolay alışacak bu yeni duruma bilmiyorum ama ibre sanki ördekten yana duruyor :)))

Yan Yürek Yan

2010-08-27T23:32:00.001+03:00

Uzun zamandır yazamamıştım yine. Aklımda bir sürü zıpır düşünce birikmişti, hangisini yazsam, hangi birinden başlasam karar veremediğim. Okuduğum bir haber hepsini dağıttı, attı zihnimin sığ köşelerine. 83 yaşındaki Cevriye ninenin feryadı yaktı, dağladı bugün yüreğimi.

“Biz onu ne yoklukla büyüttük kızım. Okuyup kurtulsun, aç kalmasın diye... Anası tarlaya giderdi, arkasından ağlardı Ömerim. Verecek bir şey olmazdı bazen, kuru mememi verirdim sussun diye... Üniversiteye başladı... Bir gün telefonla aradım. Nasılsın Ömerim dedim. İki gündür açım, param yok nine’ dedi... Yoklukla büyüttük, yoklukla öldü... Yoksulluk ateşten bir gömlektir kızım. Çok zordur, yaşamayan bilmez. Bilmez...”

Bilmez ya Cevriye ninem, bilmez gerçekten. Ne varlık içinde yokluk diyen tatminsiz şehir çocukları bilir, anlar okula giderken giyeceği ikinci bir gömleği bile olmayan Ömer’in kısacık yaşamını ne de küpünü doldurmaktan gayrı gailesi olmayan anlı şanlı büyüklerimiz.

Orda bir köy var uzakta ama o köy bizim köyümüz mü gerçekten?

Dumur

2010-07-27T23:10:00.003+03:00

Hangisi daha acayip bilemedim. Tam Uykusuz dergisindeki karikatürdeki diyalogda geçen “İşçisin sen. İşçi kal.” satırlarını okurken yaz gecelerimizin kabusu Mahfel’deki canlı müziğin iç sesime senkron yaparak “işçisin sen işçi kal” diye çığırması mı? Yoksa gecenin onbirinde evimin tuvaletinde canlı müzik dinliyor olmak mı? Ya da okuduğum bir kelimeyi aynı anda başka birinden ya da kanaldan duyma vakasının bu aralar sıkça başıma gelmesi mi?

Peki ya şu meşhur gürültü yönetmeliği sadece alkollü mekanlar için mi geçerlidir, muhallebi-gazoz-canlı müzik üçlemesi bu yönetmelikten muaf mıdır?

Bir Hayal, Bir Konser, İki Ülke, İki Şehir

2010-07-16T22:48:00.004+03:00

Ördeği hanımlar konsorsiyumuna havale ettik, bir hayali gerçekleştirmek üzere yola çıkıyoruz bu gece. Benim adamın senelerce hasretle memleket topraklarına gelmesini beklediği Toto gelmemekle kalmayıp bir de dağılmıştı utanmadan iki sene kadar önce. Grup ALS hastalığından muzdarip basscıları Mike Porcaro yüzü suyu hürmetine özel bir Avrupa turnesinde tekrar bir araya gelince hayali gerçeğe dönüştürmek adına bu son şansı kaçırmamak gerekti, turne şehirlerine bakıldı, Berlin Zitadelle göze kestirildi, gerekli tüm organizasyon iki ay öncesinden yapıldı ve geriye sayım başladı.

Bir hayal Toto konseri, bir ülke Almanya, bir şehir Berlin, peki ya diğer şehir ve ülke ne ola diye sorana o da ördek yorgunu anneye konser promosyonu olarak Prag turu oluyor. Diğer bir deyişle AB topraklarına Berlin'den girip Prag'dan çıkacağız. Kapı gibi 5 günlük vizem var, kıskananı şengenimle döverim.

Perşembeye kadar gene kapalıyız. Perşembe ördeğin gönlünü almakla geçer, cumaya kısmetse buralarda oluruz.

Bi Blogum Vardı Sanki Benim

2010-07-14T22:06:00.003+03:00

Bir yerlerde kalmıştık sanki ama o kadar uzun zaman olmuş ki orası neresiydi hatırlayamadım. Dönüp okumaya da çok üşendim. Neyse ki terk edilmiş blogları kırpıp kırpıp yıldız yapmıyorlarmış. Baktım hala yerinde duruyor. Bari iki satır çiziktirip kendimi kendisine hatırlatayım dedim. Ey blog duyduysan 3 kere vur diyoruuum...

Hemşireeee Mektubum Sana

2010-04-18T11:50:00.000+03:00

Aylardan Ekimdi, günlerden hangisiydi bilmem. Yine en erken ben gelmiştim üniversitenin öğrenci yurdunun altı kişilik küçücük odasına. Ben evden getirdiğim elmalı keki büyük bir iştahla yerken, o telaşla giriverdi içeriye. Sonrasında hem keki hem de sıcak bir sohbeti paylaşırken anladık ki bizim odanın en yeni üyesiydi ve aynı fakülteye gidecektik. Yaş olarak büyük olan oydu ama hem okulda hem de yurtta kıdem olarak ben. Acelem vardı hayatta hep benim erken başlamıştım okul hayatına. Onun ise ille ki önce denemesi, yaşaması, sonra gönlünün seçeceğine yelken açması gerekiyordu; başka yerlerde dolanıp da öyle gelmişti.

Bir durup düşündüm de o günü, kaç yıl geçmiş, kaç yaşındaymışız o vakitler; farkettim ki tamı tamına onun yarı ömrü kadar zaman geçmiş üzerinden. Ömrünün yarısını aralıksız paylaşmışız ana baba ayrı kardeşimle bazen tatlı, bazen acı, bazen bol kahkahalı, bazen salya sümük ağlamalı... İnsanlar gelip geçmiş hayatımızdan, bir de şehirler ve hatta ülkeler; paydada biz vardık ya hiç kopamadık birbirimizden.

Canım kardeşim seferi olmak suretiyle raporluydum bir süredir blogdan ama bak sözümü unutmadım. Hem belki günü geçti ama en azından ayını kaçırmadım. Yeni yaşın kendin gibi güzel geçsin. Yüzünden gülümsemen, yüreğinden sevgilerin hiç eksilmesin. Bu yaşında artık aynı şehirde olup daha fazla yüz yüze görüşebilmeyi başarabilelim. Ya da birimiz tekrar şehir değiştirelim ki daha sık görüşebilelim! Hıdırelleze kadar senin için dileklerim bunlar. Devamı pek yakında, mayısta... Mektubuma burada son verir, gözlerinden öperim...

Küçük Ördek Yuvada

2010-04-17T21:14:00.004+03:00

İzmir'in bütün yumurtalarını topladık ve geldik. Küçük ördek İzmir sosyetesine tanıştırıldı, bol bol gezdi, sevdi, sevildi, gittiği her evden yumurtaları kaptı, ilk yoğurdunu yedi, ilk sebze çorbasını içti, enerji patlaması yaşayıp uyumayı unuttu, sıcak havayla tanışıp o hiç sevmediği çoraplardan kurtulma keyfini yaşadı, büyüdü ve en nihayet yuvasına döndü.

İzmirim, babaocağıma bahar gelmiş, hem de çok güzel gelmişti. Sıcağı içime doldurdum, dostlarla geçirilen vakitleri gönlüme. Anladım ki sandığımdan da çok özlemiş ve özlenmişim. Gelince ayrılık vakti "kısmetse bir daha yaza" dedik vedalaşırken sevdiklerimize...

İzmir'e Bir İki

2010-03-24T22:45:00.008+02:00

Küçük ördek gelip de evimize yerleştiğinden beri yazmaya ne vakit ne de akıl kaldığından bizim blog önemli günler ve haftalar panosuna döndü. Elbet döneceğiz bir ara ama önce İzmir'le hasret giderme zamanı. Bavullar hazır ve nazır kapının önünde yarın öğlen olmasını bekliyor. İki koca hafta İzmir'in tadını çıkaracağız küçük ördekle. Dolayısıyla bir müddet daha kapalıyız. Ama isteriz ki arada kapımızı tıklatınız. Açamasak da hemen uygun olduğumuzda açmamız gerektiğini unutmayalım....

Görsel: http://www.dreamstime.com/stock-photo-road-trip-in-a-little-red-bug-image5057340

Günün Anlam ve Önemine Binaen...

2010-02-14T13:30:00.007+02:00

Geçen seneki dileğimiz küçük bir ilave ile yine yeniden...

Sevgililer gününü;
kutlamayanı Hıncal

kutlayanı Tyler Durden çarpsın

(ilaveten) Ahmet Hakan hepsine birden çaksın

amin

Daha Güzel Bir Gün

2010-01-28T23:09:00.004+02:00

Bir dilek tuttuk küçük ördekle dün gece... Sabah oldu gerçekleşti... Sürpriz ki ne sürpriz. Küçük kankam elinde pastası çıktı geldi teyzemiz ve ananemizle birlikte. Meğer herkes bilirmiş de bir ben bilmezmişim bu sürpriz ziyareti. Hoş bilsem ne adı sürpriz olurdu ne de ardında kalan tadı bu kadar güzel. Biz öyle çok mutlu olduk ki şımardık bundan sonra hep bekliyoruz böyle küçük kaçamaklar. Tek bir kişi eksikti yoklamada. Seni de en kısa zamanda bekliyoruz dayıııııı. Yatağa cuppadanak atlamadan önce diyeceğim o ki "bir gün bu kadar mı güzel olabilirdi canım?"

Küçük Kankama Özel

2010-01-27T21:30:00.006+02:00

Sevgili küçük kankam,

Kar kış girince aramıza onbir yıldır ilk defa bir doğumgününde yanında olamadım. Sevgili kuzenin küçük ördekle uğraşmaktan da bu saat oldu ancak yazabiliyorum. Bu defa yanında olamasam da bil ki kalbim her zaman senin yanında. Yeni yaşın tekrar kutlu olsun. Bizim küçük ördekle bu doğumgününden senin adına dileğimiz mümkün olan en kısa zamanda görüşebilmemiz.

Seni çok seviyorum ve çok öpüyorum.

imza: gugıl :))

Not: Baran kıskanmasın onu da öpüyorum :))

Güzel Bir Gün

2010-01-26T23:06:00.007+02:00

Özel günleri güzel yapmak için çok da bir şey gerekmiyor. Sevdiceğinin elinden küçük bir pasta, gün boyu arayıp mesaj atıp tebrik eden dostlar, bir telefon uzaklıktaki ailenin şen sesleri ile güne uyanmak ve hepsinden öte bir küçücük çekirdecik ailenle birlikte kutlanan ilk yeni yaş olması yetiyor da artıyor o günü hem çok özel hem de çok güzel yapmaya. Çok mutluydum ben bugün, tarihe küçücük bir not düşmeden edemedim...

Özledim, Hem de Çok Özledim...

2010-01-23T16:24:00.004+02:00

On yıl önce bugün usulca ayrıldı aramızdan, sonsuzluğa karıştı. O benim kahramanım, biricik babamdı... Kara kışın ilk karı o gece düşmüştü İstanbul’a. Oturmuş penceremin önüne, izlerken lapa lapa yağan karı hüzün var bugün gözlerimde. Ve kocaman bir özlem yüreğimde...

Fotoğrafta babam melekleriyle. Senelerden 76, aylardan Mart. Karaböcek henüz katılmamış aramıza. Yer İzmir Heykel ya da bizim taktığımız ismiyle Kuşlar.

Bahara Özlem

2010-01-18T23:37:00.008+02:00

Dün gece başlayıp da bitiremediğim yazımda şunları demiştim:

"Kış geldi mi acaba demiştik en son ki gördük yine kandırmış meğer bizi. Kara, kışa bayıldığımdan değil gelsin isteme sebebim. Yoksa kışın tek sevdiğim yanı çizme giyebilmektir. Hele ki karı pencereden izleyeceksem severim ancak. Karı sadece televizyonda görerek büyümüş, ilk kez üniversite birinci sınıfta Eskişehir'de kendisiyle tanışmış, üstüne üstlük çokça da sakar bir İzmir çocuğu için eziyet gelir üzerinde yürümeye çalışmak. Kışın yollarını gözleme nedenim ise geldiği gibi bir an önce gitmesi, peşinden baharı getirmesi. Her ne kadar bahar da bu garip bünye için alerji mevsimi olsa da sırf Hıdırellez hatrına bile severiz kendisini..."

Bu sabah ise inceden bir kar yağıyor şehre... Penceremdeki dağ manzarası kaybolmuş, nerdeyse hiç görünmüyor beyazlıklar içinde. Ey sevgili kış, yarın yine unutsan da kendini sen yine de güzel bir bahar getir peşinden.

Fotoğraf: Springtime by Jo Graetz @ www.1x.com

Penceremde Kış

2010-01-04T23:36:00.004+02:00

Daha üç gün önce güneşleniyorduk balkonda kızımla, bugün beyazlara büründü manzaramız.

Senenin ilk karı düştü bugün şehre. Epeydir nazlanan kış geldi geldi mi ki acaba bu defa?

Göbeğimin Kordonu Attım Gitti Ben Onu...Peki Ya İyi Bir Lohusa Şerbeti Nasıl Yapılır?

2009-12-14T22:29:00.006+02:00

Elalem çocuğunun göbeğini Oxford’un mu, Harvard’ın mı yoksa Seda Sayan’ın bahçesine mi gömse diye düşüne dursun ananesi bizim kızın yeni düşmüş göbeğini hooop çöpe atıverdi. Allahtan annesi bu duruma hazırlıklıydı da hemen müdahale edip kızını gelecekteki potansiyel çöpçülük kariyerinden kurtarabildi.

Anane böyleyken babanne boş durur mu? O da misafire soğuk su niyetine cinle aromatize edilip soğutulmuş lohusa şerbeti ikram etmek suretiyle neşemize neşe kattı. Gerçi şerbete yanlışlıkla katılıveren cin de en Gordon’undan hakiki cindi de misafir nankörlük edip kıymetini bilemedi o ayrı.

Bizim aileden daha çoook macera çıkar ancak bu kadarı hazır aklıma gelmişken unutmamak adına kısa da olsa tarihe not düşeyim dedim.

Şaşkın Junior

2009-12-07T13:00:00.005+02:00

İçiyor, sızıyor, hıçkırıyor, geğiriyor. Evimizde bir süredir Adsız bir Sütkolik yaşıyor.

Büyük köşe yazarı pozlarında sürekli derin derin düşünüyor ve bir bildiği olsa gerek ki bir yandan da hepimize nah çekip duruyor.

Dövüş sanatlarında usta. Çok pis saç çekiyor, tırmalıyor, sağlam kafa atıyor.

En çok omuzda uyumayı, yıkanmayı ve altı açılınca serbest atış çiş yapmayı seviyor.

Aynı zamanda bir rocker. Brian Setzer'den This Cat's on a Hot Tin Roof'a bayılıyor. Bon Jovi'den I'll be There For You dinliyor.

Sevmedikleri de var tabii. Eldiven giymeyi, uyurken kollarının battaniyenin içinde kalmasını, altının bağlanmasını hiç sevmiyor.

Aramıza katılalı sadece 32 gün oldu ama bütün dünyamız o oldu.

Ela kızım, benim çikin kızım. İyi ki geldin, iyi ki bütün dünyamız oldun. Bir de ortalığı yıkmasan da günler sonra başlayabildiğim şu yazıyı tamamlayabilsem...

Şakacı

2009-11-05T12:00:00.002+02:00

Önce ben geliyorum artık dedi, hepimizi iki hafta boyunca ha bugün ha yarın diye diye bekletti. Sonra da ekmek kordondan su anneden yaşamın keyfi daha cazip gelip vazgeçti. En nihayet bugün Küçük Kadın bu duruma müdahale etmeye karar verdi. Bugün adabıyla geldi geldi. Gelmedi yarın cebren ve hile yoluyla dışarı çıkartmaya çalışacağız inşallah bizim küçük şakacıyı.

Hele biz kendisiyle bir tanışalım sonra seyir defterimize de misafir ederiz. Şimdi ne yapsam, ne etsem, kendimi sokaklara mı vursam, Flashforward'ın kalan dört bölümünü mü izlesem bu son özgür saatlerimde???

Karnı Burnunda...Hastane Yollarında...

2009-10-27T11:41:00.008+02:00

Bizim kız ilk ben artık geliyorum sinyalini verdi. Artık sayılacak günler değil saatlerimiz kaldı hayırlısıyla. Sinyali verdi vermesine ama tutturdu ananem, teyzem, dayım, halam bi de kuzen gelsin öyle doğacağım diye. Biz de sürecin devamının gelmesi için küçük hanımın keyfini bekliyoruz.

Bir yere kaybolmuyoruz ancak güzel bir mecburiyetten bir süreliğine kapalı olacağız. En kısa zamanda görüşebilmek üzere...

Ablam Ablam

2009-10-16T00:47:00.004+03:00

Saat geç oldu ve aslında bizim artık yatmamız lazım. Ancak küçük hanım eğer teyzesinin doğumgününü kutlamadan yatarsak beni sabaha kadar tekmelemekle tehdit etti. Sabaha bırakırsak sen uyanamazsın sonra çok geç kalırız diye de ekledi. Hem son dediğinde haklıydı hem de sabaha kadar koca patileriyle tepiklenmeyi gözüm yemedi doğrusu.

Üç kardeşin ve bir de Evren’in (!!!) büyüğü olan ailemizin ablasının bugün doğumgünü. Ayrı şehirlerde geçen okul yılları hariç kaç sene var ki ilk defa bugününde yanında olamayacağım. İşte bu yüzden içim biraz buruk. Hal böyle olunca kendisinin on yıl önce bana yaptığı sürprizin benzerini bu defa ben mi ona yapsam o zaman en azından o buraya gelir diye düşündüm. Ona da bizim kız “Hoop şaşkın anne beni karıştırma bu işe. Tamam ben de isterim teyzemle bir an önce tanışmak ama benim burada daha rahatım yerinde” diye itiraz etti. E bu durumda da yazmak ve aramaktan başka yapacak birşey kalmadı.

Ablam ablam bilirim ki sen de benim adam gibi sevmezsin fazla doğumgünü kutlamalarını. Tamam ama ben de hem kutlamazsam hem de böyle cümle aleme duyurmazsam çatlarım. Yeni yaşında sana, sağlık, mutluluk vs gibi standart tüm dilekler bir yana, hepsinden önce artık kendine ve hobilerine ayırabileceğin bol bol keyifli vakit diliyorum. Bir de seni çok ama pek çok seviyorum.

Aslında şöyle fiyakalı bir ablam ablam yazısı yazmak istiyordum ama bu edepsiz kız fazla oturunca fıkırdamaya, fıkırdayınca da canımı acıtmaya başlıyor. Dolayısıyla bu doğumgününde iyi halden beraatimi arz ve rica ediyorum ablam ablam canım ablam.

Stüdyo Tipi Göbekte Dubleks Bebek

2009-10-14T00:55:00.001+03:00

Ana kız sessiz sedasız tek vücutta iki kişi gittik ve kazasız belasız öylece de döndük İstanbul’dan. Gezmek değil görmekti sevdiklerimi, özlediklerimi bu defaki yolculuğun amacı. Evde aile saadeti, İstinye Park’ta kadim dostlarla buluşma derken amacına sonuna dek ulaştı.

Tam ucunda gidip tam da zamanında dönmüş olduğumuzu ise döndükten sonra anladım. Fıldır fıldır sokaklarda gezdiğimiz zamanlar meğer artık hayal imiş. Allah beslendiği damarlara zeval vermesin bizim kız maşallah öyle bir büyüyüverdi ki ta İstanbul’a gidip gelen bu bünye iki sokak öteye yürüse nefes nefese kalmaya, azıcık bir iş yapsa yorulmaya başladı. Üstelik bizim mütevazi stüdyo tipi göbekte dubleks boy bebek artık nasıl bir şekilde durmaya çalışıyorsa bir yerde beş dakikadan fazla oturduğumda midesine taş doldurulmuş kırmızı başlıklı kurt gibi de kıvranıyorum. Bilgisayar başında o beş dakikayı doldurduğum için işte yine sağdan sağdan vurmaya başladı bizim velet. En iyisi artık gidip yastıklar arasına gömülüp biraz uyumaya çalışmalı.

Köprüden Önce Son Çıkış: Küçük Bir İstanbul Kaçamağı

2009-10-02T10:31:00.003+03:00

Bu hafta sonu köprüden önce son çıkış misali seyahat edebilmem için son bir fırsatım var. Benim adamın öneri ve teşviği İDO'nun yeni Bursa - Kabataş hattının dayanılmaz cazibesi, benim gezenti ruhum, küçük kankamın ısrarlı çağrışları ve yaşayan bilir İstanbul özlemi ile birleşti 34 haftalık göbeğim ve ben bugün İstanbul'a doğru yola çıkıyoruz. Küçük hanımla da anlaşma yaptık. O beni üzmeyecek ve yollarda sürpriz yapmaya kalkışmayacak ben de çok dikkatli olacağım. Hatta "sen bana değil asıl kendine bak sakar şey" dediğini duyar gibi oldum da duymazdan geldim.

Pazartesi akşam kısmetse tekrar Bursa'dayız. Blogger yine huysuzluk yapıp da bana sayfalarını açmakta direnmezse de aynı zamanda yayındayız.

Bu Hafta Neler Öğrendim: Kendime Uyarılar

2009-09-11T11:43:00.006+03:00

Asla

... bir filmin içeriğini tam olarak araştırmadan annenle birlikte izlemeye kalkma. Yoksa romantik komedi diye açtığın filmin ilk sahnesinde baş rol oyuncusunun takımları ile tanışıp ne yapacağını şaşırabilirsin. Hele ki böyle bir hata yaptın asla ve asla filmi izlemeye devam etme. Daha ilk sahnede adam sivildi diyorum devamında ne olmasını bekliyorsun ki? Peter Bretter sonunda Sarah Marshall’ı unutmuş olabilir ama acilen unutması gereken asıl kişi benim.

... hormonların her türlü tavan yaptığı hamilelik, PMS vb. durumlarda P.S. I Love You filmini izleme. Aynı hatayı ikinci defa hiç yapma.

... belli bir marka suyun kaynadığında diğerlerine göre daha çabuk bittiği ya da spagetti makarnanın kırılarak yapıldığında daha çok olduğunu iddia eden annene itiraz etme. Unutma: anne mantığının olduğu yerde ne fizik ne kimya ne de evrensel diğer bilim kanunlarının hiç biri işlemez. Anneler her zaman haklıdır.

... iki anneyle birlikte alışverişe çıkma. Çıkarsan da neler aldırmaya kalktıklarına şaşırma. Altı üstü bir adet hastane geceliği alacağını sanırken üç gecelik, bir sabahlık ve bir pijama ile eve dönebilirsin. Ya da kendini daha bir gün önce başka almaya ihtiyaç olmadığı konusunda konsensusa varıldığını düşündüğün nevresim takımlarına ümitsizce bakıyorken bulabilirsin. Bir üst maddedeki kuralı hatırla. Sabırlı ve nazik ol.

Gördüm... Duydum... Merak Ettim... Şaşırdım...

2009-08-31T23:59:00.004+03:00

Gördüm ki sakal pardon yaz tatilini tamamlayan Ali Kırca ekranlara Şirin Baba kıvamında geri dönmüş. Umre dönüşü sakallı Ertuğrul Özkök görmeye bizi hazırlamak mı istedi yoksa bu konuda öncülüğü Ertuğrul’a kaptırmak mı istemedi merak ettim.

Deniz kenarında kurulu, dört tarafı ve tepesi açık balık lokantasında “rüzgar almayan bir yere” oturmak isteyen bir kadın gördüm. Kadın kaprisinin varabileceği nokta konusunda şaşırdım.

Titanik adında bir düğün salonu gördüm. Tamam bir işletmeye isim bulmak bir çocuğa isim vermek kadar zordur da bir düğün salonuna neden uğursuz gemi Titanik’in adını verilir ki? Bu evlenen çiftlere “iyi halt ediyorsunuz” demenin bir şekli midir? Peki bu düğün salonunda evlenme cesaretini gösteren çiftler ilk danslarını “Kimler Geldi, Kimler Geçti” şarkısı eşliğinde yaparlar mı, merak ettim.

Aynı programda Ahmet Çakar’ı kel, Hasan Şaş’ı saçlı gördüm. Saçsız olanı değil ama saçlı olanı ilk bakışta tanıyamadım. Bu işe hem şaşırdım hem de hangisi hangisine özenmiş merak ettim.

Tembel, Tombul Koala

2009-08-30T13:26:00.004+03:00

Son bir haftadır gördüğüm her yastığa başımı koyup sürekli olarak uyuduğumdan kendimi tembel, tombul bir koala gibi hissediyorum.

Geçenlerde Evren "seni çeçen sineği mi soktu yoksa?" diye sordu. Kibar ve iyi bir insan olduğum için öyle bir sinek olmadığını yüzüne vurmadım! Zaten hadi diyelim çeçe sineğinin biri hiç üşenmeyip kalktı te Afrikalardan buralara kadar uçtu geldiyse bırakalım da soksun hayvenceğiz, hak etmiştir o kadarını. Bunun için ismini tartışmaya değmez.

Son dört yıldır çocuk suretine bürünmüş bir cüce üzerinde uygulamalı annelik ihtisasını yapmakta olan Dilek ise konuya başka bir açıdan yaklaştı ve "Bugünler ileride uykusuz geçireceğin günler için sana verilen ilahi bir hediye, kıymetini bil kızım" diyerek bu sürekli uyku halimi legalize etmem için teşvikte bulundu. Deneyimli arkadaşların sözünü dinlemek gerek düsturundan hareketle beslenme, boşaltım vb. zorunlu ihtiyaçlar haricinde pek bir güzel uyumaya devam ediyorum. Tek sorun okaliptüs dallarının tükenmeye başlaması. Şimdi müsadenizle yerinden kımıldamadan gıda tedarikinin yapılabilmesi hususlarını birinci elden öğrenmek üzere bir koalayla görüşmeye gidiyorum. Yatak odası da pek uzak geldi, şuracıkta koltuğa mı kıvrılıversem acaba?

İşte Geldim Burdayım

2009-08-26T20:08:00.002+03:00

Halbuki ta cennetten bağlantı kurup haftaya burdayız diye atıp tuttuk ama şartlar yazmaya elverişli olmayınca sözümüz yalan oldu.

"Cennetten indim şehire, sıcak değdi tenime, terliyorum şapır şupur, nerde gircez şimdi biz denize" nağmeleri eşliğinde normal hayata uyum süreci,

küçük hanımın yatak odasının montajı,

pis boğazımın konuyla hiç ama hiç alakası yok, "yedi aylık göbeğinle hala fıldır fıldır geziyorsun, bi otur artık oturduğun yerdecilerin" nazarına gelip bir gece ansızın bastıran kusma ve ishal nöbetiyle hastanelik olma ve adına serum denen ilginç şeyle ilk tanışma,

ve en nihayet haftasonu İstanbul'dan gelen ağır misafirlerimiz derken bir hafta su gibi geçip gidiverdi.

Hastanelik olma ve akabinde patates ve pirinç lapasına talim kısmı can sıkıcıydı belki ama küçük kardeş ve küçük kankamın ziyarete gelişi hepsini unutturuverdi. İkisini de öyle çok özlemişim ki küçük kankamın yaz okulu olmasa bu kadar çabuk dönmelerine kesinlikle gönlüm razı olmazdı. Benim artık uzunca bir süre İstanbul'a gitmem zor olacağından onların arayı fazla açmadan bir sonraki gelişlerini dört gözle bekliyorum.

Daha yazmayı gönül ister ama yemeğin içine domates niyetine rendelediğim işaret parmağım sağ olsun yazmayı güçleştiriyor ve malesef bizim kız da sandalyede uzun süre oturmayı pek sevmiyor. Anlatılacak hikayeler çok aslında. Şimdilik bu kadar ama artık buralardayım ya yavaş yavaş onları da yazarız.

Küçük Bir Not

2009-08-12T16:04:00.002+03:00

Sahip defterini ne unuttu ne kaybetti. Sadece yazamadı. Bu defa her zamanki gibi tembellik de değildi nedeni. Aklı varken vakti, vakti varken aklı yoktu. Buna çılgın teknolojiden uzakta bir cennete seyahat de eklenince defter uzunca bir süre sahipsiz kaldı. Şimdi, tam da denizin kollarına atmadan önce kendini, cennette küçük bir kaçamak yapıp bu durumu deftere not düşmek istedi. Cennette tatilin bitmesine az kaldı. Haftaya yine buralarda olacağız inşallah.

Uykumu Kaçıranlar...

2009-07-23T01:14:00.001+03:00

Gece saat onikiyi epeyce geçmişti. Hamileliğin en yeni numarası, her nedense geceleri musallat olan mide yanması belası nedeniyle uzun süre yatakta debelendikten sonra nerdeyse uyumaya hazırdım ki büyük bir patırtı koptu. Önce karşı dairedeki iki buçukluk yercücesi, terörist veledin yeni bir macerası sandım. Kendisi ki boyundan büyük çığlıkları, mutfak tezgahına tırmanıp tencere devirmek gibi marifetleri ile meşhurdur. Derken sokaktan “buraya mı giriyoruz komserim” diye bir ses geldi. Akabindeki gürültülerden anlaşıldı ki istikamet bizim apartman, hedef karşı daire, vukuat ise aile içi şiddetli kavga idi. Her ne olmuşsa olmuş nazik ve sakin görünümlü komşularımız kapıya polisin dayanmasıyla sonuçlanan şiddetli bir kavgaya tutuşmuştu. Ufaklığın çığlıklarıysa bu defa yaramazlıktan değil korkudandı. O ufaktı, belki de o geceyi ileride hiç hatırlamayacaktı ama aklım ister istemez yedi yaşındaki ablasına takıldı kaldı. Onunla birlikte gözümün önüne geldi kendi yedi yaşım, evdeki kavgaları duymamak için kuytulara sığınışım, bitmesi için geceleri tanrıya yakarışım... Fiziki şiddet olmazdı belki evimizde ama yüksek sesli her kavga çocuk yüreğimde küçük küçük yaralar açardı her defasında. Dün gece uykumu kaçıran ne gürültüydü ne de yaklaşık bir saat sonra ikinci defa gelen polislerin yanlışlıkla bizim kapıyı çalması. O küçük kızın ömrü boyunca dün geceyi babasının annesinin üzerine yürüdüğü, annesinin sinir krizi geçirdiği, polislerin eve geldiği ve babasının evi terk ettiği gün olarak hatırlayacak olmasıydı. Kavgalar, tartışmalar her evde olması mümkün hayatın tatsız gerçeklerinden biri belki. Yoksa da engellemenin bir yolu, yine de, ille de olacaksa bari en azından “çocuklar duymasa”, küçük yürekleri kavgalardan muaf olsa...

Babam Derdi ki...

2009-07-09T16:56:00.002+03:00

Yeni doldurmuş olduğum tuz kavanozu elimden hızla düşüp tuz buz olurken kulağımda yankılanan telefonla konuşmakta olduğum Evren değil babamın sesi oldu: “tek elle göt yıkanır evladım”.

Rahmetli babam bilge adamdı. Az ama öz, biraz da argolu konuşurdu ancak sözleri kendine has mizah anlayışıyla renklenen küçük küçük hayat öğretileri de içerirdi. Bana göre işte bu da onlardan biriydi. O yıllar “siyaseten doğruluk” kavramının memleket sınırlarına henüz uğramadığı eski güzel günlerdi. Bu nedenle bu cümleden ne tek elliler gocunurdu, ne de söyleyen lafın bu şekilde algılanabileceğini düşünürdü.

Dikkat dağınıklığı sendromundan muzdarip ancak o yıllarda bu kavram da henüz hayatımıza girmediğinden “sadece” dikkatsiz ve hatta baştan savmacı sayılan, üzerine bir de felaket derecede sakar olan kızına bir işi yaparken dikkatli olması ve sadece o işi yapmasını hatırlatan uyarılardan biriydi en fazla.

Benzer bir durum karşısında valide sultandan duyduğum cümleyse, ki çok defalar işitmişimdir, daha kibar ama eleştirel bir yaklaşımla “e be kızım elin işte gözün oynaşta” olurdu.

Tuz buz olmuş kavanozdan geriye kalan parçaları ve mutfağın dört bir köşesine yayılan tuz tanelerini temizlemeye çalışırken “baba sözü dinlemezsen işte böyle olur” diye diye aklıma ne geldiyse saydırdım kendime. En azından telefonu kapatmıştım.

Tek bir işe odaklanamayıp aynı anda bir sürü işi yapmaya çalışma huyum nedeniyle mesela asla doğru dürüst temizlik yapamam ben. Salonu temizlerken birden yatak odasını toplamaya başlarım, o sırada çöp atmaya mutfağa giderim ki bi bakmışım ocağı siliyorum, oradan da tuvaleti ovmaya gitmem muhtemeldir. Telefonla konuştuğum kişilerden genelde sitemkar bir sesle şunu duyarım: “Sen müsait değilsin galiba, sonra arayayım istersen”. Yahu şunun şurasında seninle konuşurken bulaşık makinesini boşaltıyorum / çamaşır asıyorum ne var yani bunda? Bu yazıyı yazarken de arada kaç tane iş yaptım saymadım, sayamadım. Şimdi de aklımda bir sürü iş var yapacak. Derken bir de çay daveti aldım ki beş çayına asla hayır diyemem. Çay uğruna yazıyı sonlandırırken ben, babamın sesiydi duyduğum "anası kılıklı ne olacak, beş çayın da eksik kalmasın" diye fısıldadı kulağıma.

Canımın Yarısına...

2009-07-01T18:02:00.001+03:00

Biliyorum sen hiç sevmiyorsun. Bu nedenle kutlamak da yasak, hediye de, benim pişirmeyi çok sevdiğim için yapmaya bahane aradığım pastalar da.

Bense bugünü çok seviyorum. Tek bir sebepten. Senelerden bir sene yine bugünken yarımımı tamamlamak üzere dünyaya geldiğin için.

Evet söz verdim ama kutlama(ma) için, hediye için, pasta için... Sözüm blogdan dışarıydı o yüzden bu sayılmaz :))

Sevgili benim adam,
canımın yarısı,
kızımızın babası,

İyi ki doğdun,
İyi ki canımın yarısı oldun
Seni çok seviyorum.

Her Tatilin Bir Bitişi Var

2009-06-26T00:34:00.001+03:00

Her gidişin bir dönüşü, her tatilin bir bitişi var. Denizi, güneşi Ruslara bıraktık döndük geldik evimize. Artık klasikleştiği üzere her tatil dönüşü mim cadısı bir mim bırakıp bizim kapının önüne kaçıyor. Yine baktık ki, yok itiraf ediyorum bakmamıştım bile telefonda öğrendim, nur topu gibi bir mimimiz olmuş. Benden âlâ saçmalayan mı var, iki yazıda bir saçmalıyorum zaten dedim dinletemedim. Onlar seçmeymiş, ille ki özel bir saçmalama yazmak gerekirmiş. İyi de yediğin içtiğin göbeğine yarasın bize gördüklerini anlat diye yalvaran, günlerdir ihmal ettiğimiz bir kısım okuyucumuz da var. Onları da düşünmek lazım değil mi efenim. O bakımdan özel olarak saçmalama bir sonraki yazımıza kalsın diyerek bugünkü konumuza bir girizgah yapalım artık. Tamam, tamam onu da itiraf ediyorum yok öyle bir kısım okuyucu. Böyle yazınca daha bir fiyakalı oldu gibi geldi, içimdeki şöhret canavarı uyandı, kendimi önemli bir yazar falan gibi hissettim.

En son ben can sıkıntısından hafif çaplı saçmalıyordum ve küçük kadının tatile çıkmama izin verip vermeyeceği muammasında kalmıştık. Küçük kadın pazar günü yola çıkmama ve pazartesiden itibaren de denize girmeme izin verince ilk durağımız Kaş, ardından Beldibi olmak üzere vurduk kendimizi pür neşe yollara. On saat süren Bursa-Kaş arasındaki yolculuğumuzun Afyon’a kadar olan kısmına kadar fosur fosur uyudum, geri kalanında gördüğüm bütün tuvaletlere girdim, trafik çevirmesinde çok bekleyince işlemi yapan polise kendimizi acındırmak adına tüm yüzsüzlüğümle hamilecilik şirinliği yaptım, yolun Gönbe-Kaş arasındaki dön baba dön virajlarında tıngır mıngır yol alırken “dağdan bir kız geliyor döne döne” şarkısını mırıldanarak açlıktan ağladım, en nihayet Kaş’a vardığımızda o güzelim denizi görünce giremeyeceğim için içimden okkalı bir küfür salladım, mevsim gereği olsa gerek pansiyonların pazarlıkla daha da ucuzlayan fiyatlarına lokantaların ise Alaçatı ayarındaki fahiş fiyatlarına şaşırdım, biraz yol yorgunluğu biraz da güzel havanın etkisiyle uzun zamandır ilk defa gece mışıl mışıl uyudum.

Kaş’ta bir gecenin ardından sözde Beldibi’ne, özde Rusya Federasyonu’na tabi tatil köyümüze geldik. Antalya’nın çeşitli yörelerine bir kaç defa gitmişliğim vardır ancak şimdiye kadar hiç yaz aylarında burada bulunmamıştım. Dolayısıyla sabahın sekizinde daha benim sadece bir gözüm açılmış kahvaltı salonuna gitmeye çalışırken tepeye çoktan çıkmış olan güneşle bu ilk tanışmam oldu. Gözünü sevdiğimin Çeşme’sinin deli deli esen rüzgarı ben sana kurban olurum.

Ben güneşten köşe bucak kaçarken yurdumun en güzel tesislerini nicedir ele geçirmiş bizlere nispet tatil yapan Rus turistlerin de şifresini çözmüş bulundum. İlk başlarda boyları cola dolabı, bacakları ise ortalama bir Türk kadınının boyu uzunluğunda olan, bembeyaz tenleriyle hiç bir şey olmadan sabahtan akşama kadar havuz başında oturabilen Rus kadınlarını, havuz başından sadece sek votka shutları atmak için ayrılan Rus erkeklerini gördüğümde evet dedim üstün ırk diye birşey gerçekten var. Ben de bir anadan doğdum ancak diğer fiziksel özellikleri yekten geçtim, öğlen vakti bir saat havuz başında bıraksalar tavuk çevirmeye döner, üstüne bir de hastanelik olurum. Hele ki burada güneş tehlikeli denilen saatlerin başlangıcı sayılan 11’i de beklemeyip 8 hadi bilemedin 9’da alenen yakmaya başlıyor. Adamlar ise sabah sekiz akşam altı güneş altında sefa yapıyorlar. Derken, aniden uzaylı görmüş Mustafa Topaloğlu gibi hakikate aydınlandım. Ne üstün ırk diye birşey var ne de bu gördüğümüz Ruslar gerçekten insan evladı. Normal ve aklı başında bir insan evladının, hem de gönüllü olarak, ki bizim ikoncan meclisten dışarı, bu kadar saat güneş altında kavrulmadan kalabilmesi mümkün ve olası değil kardeşim. Bunların hepsi Putin’in başının altından çıkıyor. Bizim tatilde sandığımız ancak “her Rus yoldaş kendi enerjisini kendi üretsin projesi” kapsamında ülkemize gönderilen bu güzel insanlar aslında havuz başında sabah sekiz akşam altı mesaisi yapıyorlar. Gün boyunca da vücutlarına yerleştirilen çiplerle güneş enerjimizi depolayıp, alenen güneşimizi çalıyorlar. Burnumuzun dibinde gerçekleşen bu komployu ortaya çıkarmış olmaktan dolayı kendimle ne kadar gurur duysam azdır. Tüm bunlara rağmen sırf havuz başında mesai yaptıkları ve Beldibi’nin güzel denizini benim gibi deniz aşıklarına bıraktıkları için Rusları sevdiğime karar verdim ve konuyu yetkili mercilere bildirmeyi erteledim.

Komplo teorileri üretmek haricinde dışarıya çıkıp insan içine karışabildiğim saat dört ve altı arasında bol bol yüzdüm, öğlenleri benim adamla odada keyif yapıp yanımızda getirdiğimiz mini minicik dw sayesinde Mentalist seyrettik, iki yaşlarında bir Rus kızına yemek yerken ağzını kocaman açıp içindekileri karşısındakine göstermeyi, yine aynı yaşlardaki bir Türk kızına ise benim adamı pataklatmak suretiyle şimdiden erkekleri dövmeyi öğrettim, çok ve derin uyudum, pek güzel pek de dinlendirici bir tatil geçirdim.

On saatlik gidiş yoluna dokuz saatlik dönüşü ekledik yuvamıza geri döndük. Şimdi bir düşündüm de o kadar yol kahrımı çeken, gık desem tuvalet bulan, guk desem karnımı doyuran, kendi direksiyon sallarken utanmadan saatlerce uyumama müsade eden sevgili benim adama yeterince teşekkür ettim mi acaba bilemedim.

Seçme Saçmalamalar

2009-06-13T01:53:00.003+03:00

Aslında Özgür Kız Nil’in maden suyu reklam cıngılı ile Ajdar’ın Çikita Muz’u arasındaki müthiş benzerlik hakkında bir güzelleme yazmaya niyetlenmiştim ama geç kalmışım. Meğer ben reklamı izleyene kadar bu benzerlik çoktan sanal aleme mevzu olmuş, bugün de (yazıyı yayına verene kadar dün oldu) gazetelere düşmüş. Ajdar’ın kıymetini bilmeyenler, hor görenler utansın ben daha ne diyim. Evet hep birlikte söylüyoruz: muz gibiyim muz muuuuz...

***

Ahmet Çakar’ın yarışma programında Denizci Sinbad’ı Andersen’in masalı, Hamlet’i İskoç Kralı, Portekiz’i Afrika’da bir ülke zanneden yurdum insanlarını gördükçe sarışınlığımdan şüpheye düşüyorum.

***

Ne zamandır yoktu sanki ortalıklarda. Altın Kelebek ödül töreni kırmızı halı merasiminde görüyorum ve zaplamaya anında son veriyorum. Ben büyüyünce Gönül Yazar olmak istiyorum.

***

Allison DuBois da gaipten rüyalar görüyor ama o gördükleriyle cinayetleri falan çözüyor. Kendisinden rüya tabirleri üzerine özel ders almak için teşebbüste bulunmayı planlıyorum. Gaipten benim rüyalarıma gelenler ise dedikoducu komşu teyze gibi eşi dostu dikizlemekten ibaret. Kim evleniyor, kim boşanıyor, kim çocuk yapıyor, iş değiştiriyor gibi zaten kısa bir süre sonra birinci ağızdan öğreneceğim bilgileri neden görürüm rüyalarımda işte burası muamma. Bunları göreceğine şu sayısalın rakamlarını görsen de bir işe yarasa, hayatımız kurtulsa diyen çok da o kadarını becerebilsem paraya para demezdim di mi güzel kardeşim. Ismarlama rüyaya yatar o biçim para kazanırdım. İşin kötüsü insan bu kadar rüya görür de kendine bir faydası olmaz mı? Yok işte, kendime ilişkin olan bütün rüyalarım da bilinçaltımın çektiği kurgusal çalışmalardan ibaret. Azcık üzerinde kafa yorsam film senaryosu bile çıkar içlerinden. Siz yine de bana yamuk yapmaya kalkmayın çok pis rüya görürüm, demedi demeyin.

***

Doktordu, amniyosentezdi derken neredeyse bütün hafta evdeydim. Hafiften sıyırmam ondandır. Bu nedenle saçmalamamı maruz görün. Sabah küçük kadını ziyaret var. Eğer icazet verirse pazar günü benim adamla birlikte yollara düşeceğiz. Önce Kaş, ardından Kemer bizleri bekler. Bu nedenle önümüzdeki hafta kapalıyız, siz siz olunuz kendinize iyi davranınız.

Abur... Cubur... Obur... Azıcık Yesem Ne Olur?

2009-06-05T22:49:00.005+03:00

Şu an itibariyle kafamı içi ruffles dolu koca bir kasenin içine daldırmak istiyorum. Evet, evet tam olarak bunu yapmak istiyorum. Bunu yapmam için gereken tek şey kapıyı açmak, asansöre binmek ve hemen aşağıdaki bakkala gidip bir koca paket ruffles almak. Peki beni engelleyen saatin gece onbire yaklaşmış olması mı? Hayır. Saat hiç bir zaman engel olamadı. Peki ne? Korku. Korktuğum kim? Yarın sabah 9'da beni bekleyen o küçük kadın. Evet itiraf ediyorum o küçük kadını sevmekle birlikte fena halde de tırsıyorum. Sabah tartıya çıktığımda sırf gece yemiş olduğum ruffleslar yüzünden fazla çıkmaktan ve yine fazla kilo almışsın diye azar işitmekten korkuyorum! Keşke bu sabah tartılmış olsaydım diye düşünüyorum. Yarın sabah bugünkü kilomu söylerdim, rufflesların marifetinden haberi olmazdı diye düşünmeye devam ediyorum. Derken aklıma dün yediğim çiğ börekler geliyor. Tüh bu sabah da olmazmış ya perşembe günü mü tartılsaydım acaba? Ama anane onları ufacık ufacık yapmıştı. Tam da annemin yaptığı gibi. Dışarıda yapılanlar gibi kocaman kocaman değil. Küçük, dolayısıyla daha az kalorili, yani sayılmaz. Konuya bu açıdan bakınca rahatlıyorum. Keşke bu sabah tartılsaydım diye düşünüyorum tekrar. Çıtır çıtır rufflesları aklımdan çıkaramıyorum. Bakkal hala açık, hala çıkıp alabilme şansım var. Derken gözümün önüne yine o küçük kadın geliyor. Kaşlarını kaldırıp "olmuyor Şaşkın hanım olmuyor, böyle gidersen bebek değil bizon yavrusu doğuracaksın" diyor. Hani dilediğini yeme özgürlüğüydü hamilelik diyorum. Yok öyle birşey o eskidendi, çok eskiden diyor. O dediğin şarkı sözü değil miydi diyorum. Arka sokaktaki pastanenin bahçesinde her gece sergilenen canlı müzik salonda yankılanmaya devam ediyor. Aynı solist kız, aynı Sezen Aksu şarkılarını, aynı tonda söylerken elimde olmadan şarkıya eşlik ediyorum. Eskidendiiii... Çok eskideeeen....

Yarın Popeye'den kızarmış tavuk parçacıkları ve sonrasında da bir koca paket cips yemek hayaliyle artık yatmaya hazırlanıyorum. Tabii ki bunları sabah tartılma işini hallettikten ve küçük kadını ziyaret ettikten sonra yemeyi planlıyorum. Ne de olsa tartı haftasının ilk gün yenilen cipslerin kalorisi yoktur diye düşünüp suratımda koca bir gülümsemeyle uykuya dalıyorum...

Tebdili Mekanda Ferahlık Var mıdır Ya da Bir İnsan Bir Ahir Ömre Kaç Taşınma Sığdırabilir?

2009-06-03T21:57:00.002+03:00

Bir ailede herkesin farklı ilgi ve uzmanlık alanları vardır. Bizim ailede de farklı ilgi ve uzmanlık alanları olmakla birlikte bir de ortak uzmanlık alanı vardır ki o da taşınmak. Bir kolu Kafkaslar’dan diğer bir kolu Rumeli’den gelen sülalemizin reenkarne olmuş göçebe ruhları bizim ailede vücut bulmuş olsa gerek ki bir evde fazlaca oturunca bize rahat batar. Bize batmasa kozmoza batar, ille ki taşınmamız için bir neden bulur, koyar önümüze. Dolayısıyla eşya toplama, kırılma çizilme vb. hasarlara mahal vermeyecek şekilde paket yapma, taşıma, yerleştirme gibi konular bizim için dünyanın en sıradan işlerinden biridir. Atalarımız nur içinde yatalarımız tebdili mekanda ferahlık vardır buyurmuşlardır buyurmaya da öte yandan bir insan bir ahir ömre kaç taşınma sığdırabilir? Şu dünyaya gözümü açtım açalı sadece İzmir’de 7 taşınma yaşamışlığım bulunmakta. Bunu üniversite yıllarımda beş yıl boyunca konakladığım öğrenci yurdundaki taşınmalarım takip etti. Her sene ekim ayında İzmir’den Eskişehir’e göç başlar, kullanım sezonları geçen eşyalar şubat tatilinde İzmir’e geri taşınır, karşılığında bu defa yazlık ihtiyaçlarla tekrar yola çıkılır, en son haziran ayında okulun kapanmasıyla birlikte tüm eşyalar toplanır İzmir’e geri dönülürdü. Küçücük bir yurt dolabına eşya sığdırma derdi ve yurt kapandıktan sonra dolapların boş bırakılması zorunluluğu nedeniyle benim eşyalar da benimle birlikte beş yıl boyunca ha babam de babam iki şehir arasında seyahat edip durmuştu. Bedenimle orantısız büyüklük ve ağırlıkta eşyaları taşıma yeteneğim de sanıyorum bu yıllarda gelişti. Eskişehir’den sonraki durağım İstanbul’du. Bu şehirde yaşadığım yıl sayısı İzmir’den az olmakla birlikte oturduğum, dolayısıyla taşındığım, ev sayısı nerdeyse İzmir’le aynı oldu. 13 yıla 6 taşınma da bu şehire sığdırdım. Bunlar bizzat kendi oturduğum evlerdi. Asiste ettiğim Hayruş Sultan’ın İstanbul macerası kapsamındaki iki evinin ve akabinde İzmir’e geri dönüş taşınmaları ile ablamın iki evinin taşınmaları bu sayıya dahil edilmediler. Hiç bir eşyaya, hiç bir mekana karşı bağlılığımın olmayışı, uyumam için bir yastıkla bir döşeğin yetişi, yaşadığım her yere kolay uyum sağlayabilmem ise bu göçebe hayatının getirisi.

Benim taşınma maceralarım Bursa’da şimdilik duraklama evresine girmiş görünürken geçen hafta ailenin İstanbul kanadında bir hareketlilik vardı. Ne de olsa aile geleneğimizin bir şekilde devam etmesi, göç yolculuğunun sürmesi gerekiyordu! Bir geleneksel taşınma macerasının daha bitiminde benim büyük hemşire, küçük kardeş ve küçük kankam artık yeni evlerindeler. Hemşireee, hayallerindeki büyük ve bahçeli eve kavuştuğun güne kadar bu son taşınmanız olsun, mutlu mesut oturun inşallah.

Şaşkın'ın Telekom'la İmtihanı

2009-05-27T22:27:00.007+03:00

En son geçen sene İstanbul’daki evimden taşınırken telefon ve adsl hatlarını kapatmak için yolum düşmüştü Türk Telekom’a. Hat iptali açtırmaya oranla daha az yapıldığından olsa gerek hem fazla sıra beklememiş hem de hızlı bir şekilde yaptırmıştım işlemlerimi. Özelleştirme sonrası hizmet kalitesindeki değişim ise dikkate değerdi ya da bana öyle gelmişti, sadece bir yanılsamadan ibaretti.

O gün telefon hattımı kapattırıp Bursa’ya taşınmadan önce bir süre geçici sığınma talebinde bulunduğum ablamın evine geldikten yarım saat kadar sonra cep telefonum çaldı. Türk Telekom’dan arayan bir yetkili telefonumu kapattırma nedenim ile ilgili küçük bir anket yaptırdıktan sonra yeni bir kampanyalarından bahsetti ve istersem hiç bir ekstra işlem yapmama gerek kalmadan bulunduğum yeni adrese yeni bir hat bağlayabileceklerini söyledi. Sanal telefon adı verilen bu uygulamaya göre Türkiye’nin herhangi bir yerinden çağrı merkezi numarasını arayarak, bir şifre yardımıyla bu hattımdan yararlanabilecek, yüzde elli indirimli konuşacak yetmedi bir de şimdi hatırlayamadığım kadar çok dakika da bedava konuşma hakkım olacaktı. Bedava konuşmayı duyunca birden kanım bitleniverdi. Tam da o vakitler Bursa-İstanbul arası telefon trafiğinin en yoğun olduğu zamanlar, cep telefonu faturaları da kabardıkça kabarmış. Üç-dört ay sonra tamamen Bursa’ya taşınacağım gerçeğini bir yana koyup tamamdır iki gözüm, bağlayın gitsin deyiverdim. Telefonu kapattıktan bir süre sonra aklım başıma geldiğinde ise kendi kendime beleş telefon baldan tatlıdır dedim, hat sanal nasıl olsa Bursa’ya taşındığım da bunu kullanır, bedava dakikalar bitse de ucuza konuşurum dedim de dedim. Ne aklıma her telefon etmek isteyişte 11 haneli çağrı merkezi numarasını çevirip, bitmek bilmeyen uzun mu uzun mesajı dinleyip, ardından önce 12 haneli şifreyi girip sonra da aranacak numarayı yine alan kodu ile çevirmenin vereceği ızdırap geldi ne de daha bir sene bile olmadan ablamın da o evden taşınabileceği. Beleş dakikalar Bursa’ya yerleşmemden kısa bir süre sonra bitince, ucuz konuşmak uğruna bu kadar uğraş benim gibi tembel bir bünyeye de doğal olarak fazla geldi. Telefon hattı yine önce bir üşenbazlıkla ve sonra belki ablamın evinin üst katında benim gibi sığınmacı olarak yaşayan küçük kardeşe yarar düşüncesiyle açık kalmaya, kullanılmasa da her ay gelen sabit ücret faturaları ödenmeye devam etti.

Ne zaman ki ablamın evden taşınmasına bir hafta kaldı bende de jeton düştü. Bir zahmet gidip bu hattı kapattırma zamanım geldi de geçiyordu. Uzak da değil tam evimizin karşı sokağında Telekom’un işlem merkezi var. Tembel totomu kaldırıp önce hat sanal ya kapatılması nasıl olacak, o da sanal mı gerçek mi, Bursa’dan işlem yaptırabiliyor muyuz gibi zihni sinir soruları yöneltmek için ilk ziyaretimi gerçekleştirdim. İyi de sanal telefon diye bir uygulamadan kimsenin haberi yok. Hatta sorduğum yetkililerden biri “Türk Telekom’un hizmeti olduğuna emin misiniz, başka bir firma olmasın, bizim böyle bir uygulamamız yok ki” demesin mi! İçimden saydırıp üçe beşe kadar çıktım eve geldim. Malum çağrı merkezini arayıp, kendimi bir müşteri hizmetleri yetkilisine bağlatmayı başarınca aynı soruları bu defa ona sordum. Tabii ki bir telefon görüşmesiyle bağlanabilen hattı kapattırabilmek için Bölge Müdürlüklerinden herhangi birine gitmem gerekiyordu, telefonla hat açabiliyor ancak kapatamıyorlardı. İkinci ziyaret bir sonraki gün öğle saatlerinde gerçekleşti. Numaratörden “iptal” işlemleri için numara bastırdım ve işlemin yapıldığı kata çıktım. Amanın o da ne bütün Bursa sanki toplanmış, telefonlarını kapattırmaya gelmiş. Öyle bir kalabalık. Yetmez bekleyen sıkıntılı kalabalık tarafından benim ve benimle birlikte gelen bir başka kadının numaralarına itiraz geldi. Bizim numaralar onlarınkinden küçükmüş nasıl oluyorsa. Zaten doğru olsa ne olacak, bugün içerisinde sıra gelmesi zor, darısı yarının başına deyip yine evin yolunu tuttum. Üçüncü ziyaret için daha tenha olur düşüncesiyle bu defa sabah saatlerini seçtim. Gittim ki ne göreyim bir önceki günkü kalabalık gece orada mı yatmış ne yapmış, iptal bölümü aynen tıklım tıkış beklemede. Üstelik bir kaç dakika sonra iptal servisinin sistemleri de bozuldu tam oldu.

Bir yandan da beni aldı bir merak bu kadar çok insan neden telefonunu iptal ettirir diye. Hadi telefon açtırma ve nakil servislerinin kalabalık olması mantıklı ama iptal bu kadar olmamalı diye düşünüyorum ki iptal servisi diğer servislerden de kalabalık. Meğer krizin sürtünerek geçtiği ülkemde internet lüks tüketim haline gelmiş olsa gerek ki büyük bir çoğunluk internet hattını kapattırmaya çalışıyormuş. Çoğu kampanya ile abone olduğundan ve kampanya süresi bitmeden hattı kapatmaları ancak cezai şartla mümkün olduğundan işlemleri de uzun sürüyormuş. Internet bir yana bir kadının işsiz kaldığı için 8 TL’lik sabit ücreti bile ödeyebilme durumu olmadığından adsl’e ek olarak ev telefonunu kapattırdığına bile şahit oldum.

Ben bunları düşüne dururken bizim servis baktı ki bekleme süresi arttıkça sinir katsayısı da artıyor sırada bekleyenleri beşerli gruplar halinde aşağıdaki diğer servislere yönlendirmeye başladı. Sen Ahmet beye git, sen Mehmet beye, yaptığı işlemi bitirince seninle ilgilensin şeklinde. İyi de aşağıdaki Ahmet beyin bu durumdan haberi var mı, yok. Bu durumdan hoşnut kalmayan alt kat servis memurları ile bizimkiler arasında çıkan yüksek sesli gerginlik bizimkilerin daha çok bağırmasıyla sonuçlanınca biz teker teker aşağıya yollanmaya devam ettik. Benim sıram geldiğinde Küçük Orhan beye (vallahi de öyle dediler yoksa küçüklüğü nereden gelir ben bilmiyorum) gitmem söylendi. Alt kattaki memurlar bizimkilerden zılgıtı yemekle birlikte azimli bir direniş halindelerdi anladığım ki benden önce diğer masalara gönderilenlerin çoğu hala beklemekteydi. Küçük Orhan beyin yan masasındaki asabi memur “burada on kişi var, bir de bunları gönderiyorlar” diye kendi kendine çemkiriyordu ki yukarıda en az kırkbeş dakikadır bekleyen elli kadar kişi vardı be adam. Bu cümlenin bir kısmını sesli olarak evet dayanamadım söyledim. Neyse ki benim Küçük Orhan bey insaflı çıktı ve ilk müşterisi gittikten sonra benim işlemimi bekletmeden yaptı sağolsun. Yaparken sanal telefon ne ola ki diye o da sordu gerçi ama işlemimi gerçekleştirdiği için dert etmedim.

Kıssadan hisse, iletişim çağında ülkenin temel iletişim şirketi özelleşmiş olabilirdi ama insanlar hala aynı idi, sistem aynı idi, bu durumda müşteriye düşen yine hüsran yine hüsran idi. Ve bir zamanlar bir ülkede kriz sürtünerek geçip gitmiş idi...

Karikatür: http://pardus007.blogcu.com/Yasam/page9

Manasız Yazı

2009-05-22T23:48:00.005+03:00

İstanbul'da geziyordum yazmadım. Döndüm geldim kürkçü dükkanına yorgundum yazmadım. Sonra 19 Mayıs'tı, resmi tatildi, yazmadım. Ananede misafircilik oynadım yazmadım. Küçük kız kardeşe doğumgünü pastası yaptım, hediyemi aldım kutlamaya gittim, gün bitti yazmadım. Huysuz blog komşusundan azar işittim yine yazmadım. Aylar sonra tırnaklarımda kırmızı ojelerim oldu küçük kız çocukları gibi onlara bakarken bir baktım yine gün bitmiş yazmadım. Derken gece oldu gün cumartesi ile kavuştu, haftasonu geldi. Bizim tükkan haftasonları ille ki kapalı olur. Kendi kendine kapanma özürlü kurutma makinesi nöbetinde olduğum şu uykusuz gece bahanem olsun bu manasız yazıya, en azından kıyısından yakalayıp bu haftayı yazısız bırakmayayım dedim... Yaza yaza bunları yazdım.

Son olarak bu çocuk benim gelecekteki çocuğum olabilir mi, geleceğin fotoğrafı şimdiden çekilebilir mi çok ama çok merak ediyorum.

Mim Cadısı Bi Rahat Bıraksan Diyorum Ya

2009-05-13T12:29:00.002+03:00

"Blogumu okumuyor musun?" diye çemkirdi. "Ne okuycam tatildeyim kızım ben" dedim üste çıktım hemen. Aman biliyoruz hep tatildeyiz de İstanbul'dayım kardeşim bu sefer. Gidilecek bir sürü yer, görülecek bir sürü kişi var. Hem bilgisayar kullanımı açısında da deplasmandayız. Meğer yapacağını yapmış mimlemiş beni yine, ondanmış çemkirmesi. Yahu yüz kişi var listende arada değişiklik yap başkaları da sebeplensin diyorum. Yok bana mısın demiyor. Kadın bayılıyor beni mimlemeye, zevk alıyor. Bir de demez mi bunu yaptım yetmedi, bir tanesi daha geliyor diye. Dün şahsına da dedim ama buradan da açık seçik beyan ediyorum güzel kardeşim hele hele o dekorasyon mimi gelsin beni bulsun var ya gazabım büyük olur. Mutluluk ve sevgi kelebeği olmak üzerine ne kadar mim konusu varsa bulur salarım üzerine, mutlulukla zehirlenir, görürsün o vakit gününü!

"Ölmeden önce ve yahut hemen okumak istediğim 10 kitabı"ı sormuşsun ya işte beni tanıyan biri olarak öncelikle buna şaşırdım. Yahu bilmez misin ki ben öyle listeler yapamam, söz konusu merak olunca bugünün işini de yarına bırakamam. Tanımayanlar sanmasın öyle aman da çok okurum ben, bilmem ne edebiyatını da yaladım yuttum falan imajı verip de entel dantel görünmek gibi bir niyetim, kaygım yok, benimkisi sadece meraklı olmakla ilgili bir durum. Okumak için önce merak etmem, merak ettim mi de hemen okumam gerek. Çok önemli bir eseri aman da ölmeden önce okuyamadım diye bir pişmanlığım olamayacaksa eğer o konuyu o ana dek merak etmemiş olduğumdandır. Yoksa biraz daha ömrüm olsa onu da merak etmem kaçınılmaz olacak ne de olsa. Çok merak etmiş olmama ve defalarca da başlamama rağmen nedense bir türlü devamını getiremediğim sadece bir tane kitap var. O da Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar isimli kitabı. Nedendir bilmem defalarca başlamama rağmen bir türlü bitiremedim bu kitabı. İlle ki isim vermem gerekiyorsa bu kitabı bir gün bitirebilmeyi isterim doğrusu.

Artık İstanbul beni bekler. Gidilecek yerlerim, görülecek kişilerim var ne de olsa...

Benim Annem Güzel Annem... Bir de Küçük Kardeşim... Sizi Ben Pek Çok Severim...

2009-05-09T17:09:00.001+03:00

Bizim ailede mayıs ayı demek ard arda gelen kutlamalar demek. Mayıs Hıdırellez ile başlar, 9’unda annemin, namı diğer Hayruş Sultanın doğum günü, 10’unda küçük kardeşin doğum günü ve en nihayet anneler günü ile devam eder. İşte bugün bunlardan ikincisi, sevgili Hayruş Sultanımızın doğum günü. Kendisi ancak cep telefonundan konuşabilme ve mesaj okuyabilme düzeyinde bir teknoloji kullanıcısı olduğundan internet dünyasına da uzak. Dolayısıyla burada yazdıklarımı okuma şansı da yok. Bu nedenle kendisine buradan nameler dizmek yerine akşam boynuna sarılıp, öpüp kutlamak üzere İstanbul’a doğru yola çıkıyorum.

Gelelim sevgili küçük kardeşe, ki kendisi bu sayfaları ziyaret etmekte ve Adsız rumuzuyla müstesna yorumlarda bulunmaktadır. Yarın da seni öpeceğim yanaklarından amma buradan bir iki satır bir şeyler yazmadan da geçemedim. Ulan bunca sene aynı evde başımın etini ütüledin, eve kız atacam diye habire evden kovdun, sabahları uyandır dedin uyandırmaya çalışırken türlü türlü sakatlık tehlikeleri atlattım, sayende askere gitmeden komando eğitimi aldım, her türlü dağınıklıkla yaşama konusunda master tezi hazırladım... Yine de seviyom lan seni, iyi ki doğmuşun da benim kardeşim olmuşsun. Hadi hakkını da vermeden geçmeyeyim. Birlikte yaşadığımız onca sene boyunca ne kadar didiştiysek o kadar da güldük ve eğlendik. Kimi zaman Profilo’da kimi zaman Cevahir’de dükkan açtık, gece geç saatlerde hadi dedik kendimizi sinemada ya da bowling salonunda buluverdik, abuk subuk bir sürü film seyrettik, evde tüpsüz yaşama rekoru kırma çalışmalarında bulunduk, salon duvarında Avrupa kupası heyecanı yaşadık, bol bol misafir ağırladık, kalanlar salondaki kocaman kanepemizde uyumak için birbirleriyle kapıştı, beraber para kazandık, beraber işsiz kaldık, paramız oldu çılgın alışverişler yaptık, olmadı bir numaraya sığındık yine aç kalmadık. Evet evet bak yine diyorum seviyorum lan ben seni. Bana bak doğru dürüst bak kendine oralarda birlikte daha nice nice doğumgünlerini kutlayalım tamam mı?

Geriye kalıyor anneler günü. Yarın yazamayacağım için şimdiden tüm annelerin anneler gününü kutluyorum...

İçim Pırpır Eder Hıdırellez Zamanı

2009-05-05T22:57:00.007+03:00

"Bu gece beş mayısı altı mayısa bağlayan gecedir. Bu gece denizlerin ermişi İlyas’la karaların ermişi Hızır buluşacaklar. Dünya kurulduğundan bu yana bu iki ermiş her yıl, yılın bu gecesinde buluşurlar. Eğer bir yıl buluşmayacak olsalar, denizler deniz, topraklar toprak olmaktan çıkar. Denizler dalgalanmaz, ışıklanmaz, balıklanmaz, renklenmez, kururlar. Topraklar çiçeklenmez, kuşlar, arılar uçmaz, ekinler yeşermez, sular akmaz, yağmurlar yağmaz, kadınlar, kısraklar, kurtlar, kuşlar, börtü böcek, tekmil yaratık doğurmaz. Eğer onlar buluşamazlarsa... Kıyametin habercileri Hızır’la İlyas olacaktır.

Hızır’la İlyas her yıl dünyanın bir yerinde buluşurlar. Onlar o yıl hangi yerde buluşmuşlarsa orada bahar bir başka türlü patlar, o yıl çiçekler daha bol, daha büyük, her yılkinin birkaç misli iri açarlar. Arılar daha renkli, daha kocaman olurlar. İneklerin, koyunların sütleri daha bol, daha besleyici olur. Gök daha arı, daha başka mavilenir. Yıldızlar daha irileşir, daha parlaklaşırlar. Saplar başakları, ağaçlar çiçekleri, meyveleri götüremezler. İnsanlar o yıl daha sağlıklı olurlar, hiç hastalanmazlar. O yıl ölüm de olmaz. Ne bir kuş, ne bir karınca, ne arı, ne kelebek ölür.

Hızır’la İlyas’ın buluştuğu an, biri mağrıptan, biri maşrıktan iki yıldız doğar, yıldızlar Hızır’la İlyas’ın buluştuğu yerin üstüne kayarak gelirler, tam Hızır’la İlyas birbirlerinin elini tutarlarken onlar da birleşirler, tek bir yıldız olurlar. Hızır’la İlyas’ın üstüne ışık olup sağılırlar. Hızır’la İlyas’ın el ele tutuştuğu, yıldızların gökte birleştiği an dünyada her şey durur, akarsular kirp diye oldukları yerde donmuşçasına durur kalırlar, yeller esmez, denizler dalgalanmaz, yapraklar kıpırdamaz, damarlardaki kan akmaz, kuşlar uçmaz, arıların kanatları titremez. Her şey durur, hiç, hiçbir şey kıpırdamaz. Yıldızlar akmaz, ışıklar yürümez. Dünya bir an için ölür. Sonra her şey birden uyanır, dehşet bir yaşam patlar.

İşte bu gece sabaha kadar insanlar birleşen yıldızları görmek için evlerden dışarılara uğrarlar, yüksek yerlere, dam başlarına, minarelere, tepelere, dağ başlarına çıkarlar. Bir de su başlarını beklerler. Çeşmelerin, pınarların, çayların başlarını beklerler. Gözlerini sudan ayırmazlar. Kim ki gökyüzünde yıldızların birleştiğini görür, o anda ne isterse olur. Ama ne isterse..."

Yaşar Kemal’in kaleminden Hıdırellez böyle dökülür kelimelere Binboğalar Efsanesi isimli romanında... Her 5 Mayıs’ta kitabı tekrar elime alır ve tekrar tekrar okurum bu güzel satırları. Çocukluğumda en çok keyif aldığım bayram kutlamasıydı Hıdırellez. Hala da önemlidir benim için. Hızır’la İlyas’ın buluştuğu bu gecenin büyülü olduğuna, onların vasıtasıyla iletilen dileklerimizin gerçekleşeceğine inanırım. Uzun yıllardır İzmir’de kutlamak kısmet olmadığından hala öyle midir bilmiyorum ama çocukluk yıllarımda büyük bir coşku ile kutlanırdı. Biz çocuklar için Hıdırellez demek gece ateş yakabilmek için gün boyu çalı çırpı toplamak, ailelerimizle yakılacak ateş konusunda pazarlık yapmak, dilek tutup boyumuza göre yaktığımız ateşin üzerinden atlamaya çalışmak, geç saatlere kadar sokakta kalmak, gül ağacının altına bırakılan dilekler ve ertesi gün yapılan piknikler demekti. Biraz büyüdüm Eskişehir’e gittim. Yurtta kaldığım için belli bir saatten sonra dışarı çıkma imkanımız yoktu. Bu nedenle Eskişehir’de Hıdırellez’i hep yurt odasında yaşadım, dışarıda neler olur hiç bilemedim. Madem dışarı çıkamıyorduk ben de başka bir seremoni geliştirdim o gece için. Hazırladığım Hıdırellez kağıtlarını oda arkadaşlarıma dağıtır, herkes dileklerini kağıdına yazdıktan ya da çizdikten sonra kağıtları toplar odanın camına dışarıdan yapıştırırdım. Sabah oldu mu da hepsini toplayıp kimseler görmeden sahiplerine iade ederdim. Daha da büyüdüğümde İstanbul’daydım ve kıymetinin bilinmediği bir kentte hasretle anılan bir gün oldu Hıdırellez benim için. Bugün Bursa’da ilk Hıdırellez’im. Gece ateş yakan var mı bilmiyorum ama 6 Mayıs günü piknik yapılarak kutlandığını, kağıtlara yazılan dileklerin derenin akışına bırakıldığını öğrendim. Birazdan dileklerimi yazacağım tertemiz bir kağıda ve yarın ben de bırakacağım derenin sularına.

Bu gece Hıdırellez. Hızır ve İlyas buluşacaklar ve baharı müjdeleyecekler. Hıdırellez bayramınız kutlu, bu gece onlar vasıtasıyla dilediğiniz tüm dilekler gerçek olsun...

Bir Bardak Demli Çay

2009-04-29T14:07:00.005+03:00

Çay severim sevmesine ama tiryaki sınıfına da sokamam kendimi. Çay içmeyince başının tuttuğunu iddia eden valide sultanın aksine bir ince belli bardak dahi içmeden nihayetlendirdiğim günler çoktur ne de olsa. Ancak güzel demlenmiş bir çayı da başka hiç bir sıcak içeceğe değişmem. Sapanca’da farklı farklı yerlerde içtiğim güzel çayların ardından farkettim ki dışarıda yiyip içtiğim her türlü mekanı öncelikle gelen çayın kalitesine göre değerlendiriyorum. Çay güzel geldi mi aklımda kalan ne pastanede yediğim böreğin ne de lokantada yediğim yemeğin tadı oluyor. Bir tek güzel demlenmiş bir çay orayı benim için vazgeçilmezlerden biri haline getirebiliyor. Aksine kötü bir çay benim için o mekanın tüm albenisini bir anda söndürebiliyor.

Çok kolay gibi görünür ama iyi bir çay demlemek özen ister. Kullanılan çay ve suyun kalitesi, miktarı, demleme ve kaynatma süreleri bir çayı vezir de edebilir rezil de. Kimi yerde küçücük bir ayrıntı, kimi yerde sıradan bir ikram olarak görülen çay belki tam da bu yüzden benim için önem kazanıyor. Tüm bu özeni göstererek müşterisine güzel bir çay sunan mekan işine daha fazla saygı duyar, herşeyi güzel yapar gibi geliyor.

Belki de bütün bunlar çay sever birinin algıda seçicilik saçmalamalarından ibaret. Vedat Milor olsaydım çayla falan işim olmaz et-şarap çeşitliliği olurdu belki de kıstasım ve o zaman en sevdiğim yemek de simit-peynir-çay üçlüsü olmazdı kimbilir! Bu vesileyle nezdimde en büyük Türk mucidi simit saraylarının kurucusu yüce insanı alkışlıyor, güzel çay satanlarına bol bol kazançlar diliyorum. Yalnız tek bir ricam var kendilerinden İzmir gevreğinden uzak dursunlar ve gevreğimizi simite çevirmesinler.

Tatil Sonrası ve Tadı Damağımda Kalanlar

2009-04-27T16:55:00.002+03:00

Sapanca, dostlarla buluşma, göl kenarında hoş sohbetler, bülbül sesleri, tertemiz bahar havası, güzel çaylar, şehre dönüş, herkes çalışırken avare şehir gezmeleri, Türkiye’nin en çok çalışan devlet memuru (!) dostumu bir hafta içerisinde bir de değil iki defa görebilme mutluluğu, sabahları nefis kahvaltılarla şımartılma, Serkan Kasap’ta et yemenin dayanılmaz hafifliği, ilk üç ay bitti bitecek olmasına rağmen hiçbir şeye aşermemiş olmamın açığını bir sabah benim adamın büyük ekran tv aşermek suretiyle uyanarak kapatmaya çalışması, neticesinde lcd mi yoksa plazma mı alsak konulu Bursa turları, House ve Lost’un yokluğundan ötürü kesat giden haftada tekrar sahalara dönen Grey’s Anatomy’nin yeni bölümü ile bir nebze olsun nefisleri köreltme... Eş kontenjanından 10 günlük harika bir tatilden satır başları...

Bir gün gelecek gezginler gezgini koskoca Şükriye Sultanın torunu gezmekten yorulacak deseler hayatta inanmazdım ama itiraf etmek gerekirse artık çift kişilik olan bünyeye bu kadar gezmek biraz fazla geldi. Dağılan kaportayı bütün bir pazar günü tembellik yaparak toparladıktan sonra bugün hayat eski rutinine geri döndü. Efenim dedim ya tatil bitti, bendeniz yine buralardayım, bu vesileyle herkeslere selam eder, iyi haftalar dilerim :))

Karışık Turşu Tadında Bir Yazı

2009-04-17T22:53:00.010+03:00

Ben çocukken siyah beyaz, tek kanallı televizyonlarımızda Küçük Ev adında bir aile dizisi yayınlanırdı. Laura Ingalls ve ailesinin 19. yüzyıl Amerikasında geçen hayat hikayelerini anlatan bu dizi o yılların en önemli toplumsal olaylarından biri olmuştu ülkemizde. Laura Ingalls evlerimizin küçük kızı, Michael Landon’ın oynadığı baba Charles ise örnek baba modeli olmuştu. Dizi o kadar sevilmişti ki hani mümkün olsa, olsa da nüfus memurları hop demese bugün Laura isimli bir çok arkadaşımız olabilirdi belki de. Durup dururken nereden aklına geldi bu Küçük Ev şimdi derseniz sebebi beynimin gereksiz bilgiler depolama merkezinde yer alan bir sahnesi olmakta ki konuya böyle ta en başından girdiysem hem gevezelikten hem de nostalji olsun diye. Bir gün önce ne yediğimi hatırlamam çoğu zaman ama izlediğim bir filmi, okuduğum bir kitabı üzerinden yıllar geçse de unutmama gibi sonuçlar veren garip bir fotografik hafızam var. Bu bilgilerin tamamını ise işte demin bahsetmiş olduğum gereksiz bilgiler depolama merkezinde topluyorum, gerektikçe ya da gerekmedikçe de çıkarıp çıkarıp kullanıyorum.

Neyse daha fazla uzatmadan konumuza dönelim. Dizinin bir bölümünde kasaba bakkalı Bay Oleson’ın (Cadı karısı ile birlikte Bay ve Bayan Oleson olarak anılırlardı) başbelası, karınağrısı ve aynı zamanda hamile olan kızı Nellie’nin salatalık turşularını reçele batırarak iştahla yediği bir sahne vardı. Çocuktum, ne aşermek bilirdim ne de hamile kadınların yeri geldiğinde yemek konusunda ne kadar yaratıcı olabileceklerine ilişkin bir fikrim vardı. O zamanlar çocuk aklımla gülerek izlemiş, bir yandan tiksinmiş bir yandan da ne yalan söyleyeyim en meraklı turşu halimle acaba nasıl olur ki diye içimden geçirmiştim.

Geçtiğimiz akşam üzeri İnkaya köyünden aldığım çilekler ile mahallenin en kral turşucusundan aldığım turşuları kaplara boşaltıp dolaba kaldırmak üzere güzelce tezgaha koydum. Derken kulağımda “önce bir tadına baksaydın” diye kışkırtıcı bir ses yankılanmaya başladı. Bir çilek yıkayıp attım ağzıma önce, ardından bir adet salatalık turşusu, lahana da nasıl cazip bakıyor oradan. Bir çilek bir turşu derken epeyce yemiş olduğu farkettiğimde gözümün önünde elinde reçel kavanozuyla Nellie beliriverdi. Tamam sıcak çikolatalı patates kızartması, acısoslu çikolatalı dondurma gibi tatları denemişliğim vardır ama çocukla çocuk olup, maksat muzurluk olsun diye yapılmıştır. Bu sefer ki aynen yandaki fotoğraftaki bacımızın yaptığı gibi ciddi ciddi şuursuz hareketler sınıfına giriyor! Derken silkindim ve kendime geldim. Elimi karnıma götürdüm, daha küçücük olduğu için hissedemedim belki ama varlığını bilmek bile gülümsememe yetti.

Kendime not: Turşucu yeni dükkanına taşınana kadar içinde turşu kelimesi geçen yazılar yazma, bak şimdi gecenin bu saatinde nereden bulacağız sana turşuyu!

Utanıyorum

2009-04-15T19:59:00.005+03:00

Fikirleri sizden ayrı bile olsa kanser hastası olan biri için "Ergenekonculara ödül verirken turp gibiydi!" başlığını atan sözde müslüman özde yüreği çirkin insanlar her gece dua edin ki Allah sizleri kemoterapi ile ıslah etmesin. Bırakın fikri, siyasi ayrılığı insan olan bir insan düşmanı için bile böyle bir şey düşünemez, düşünmemeli. Kalbi, vicdanı bu kadar kirli, kötülük dolmuş insanların bunu bir de dini kullanarak yapmaları ise en acı olanı. Eğer bu başlığı atanlar insan olduklarını iddia ediyorlarsa ben insanlıktan İSTİFA ediyorum ve onlarla aynı havayı soluduğuma bile UTANIYORUM.

Türkiye'nin aydınlık geleceğini karanlığa boğmaya çalışan yobazlara cevabı yine Türk halkı verecektir. Ben hala ÜMİD EDİYORUM.

Bu seyir defterinin amacı ne politika ne siyaset yapmak ne de birilerine bir takım fikirleri empoze etmek olmadı hiç bir zaman. Aksine hayatı gırgıra alan yazılar yazmak, gündelik hayatın sıkıcılığına birazcık gülümseme katabilmek istediğim. Ancak öyle bir an geliyor ki yaşananlara kayıtsız kalamıyor insan, tepkisini koyabilmek, sesini daha yüksek duyurmak istiyor. Bu da öyle bir haykırıştır. Yazılarımız eski şekli şemaline, seyir defterimiz normal seyrine dönecek en kısa zamanda. Olur ya yine haykırmak isterim belki o zaman başka bir defterde seyr-ü sefa ederiz.

Karanlık... Kapkaranlık...

2009-04-13T22:56:00.002+03:00

Mazeret Kağıdı

2009-04-08T09:02:00.002+03:00

Memleketi ziyarete Mistır Prezidınt Obama gelmiş. Peh. Ben misafire misafir demem misafir benim olmadıkça. Herkesin misafiri kendine diyelim biz kendi misafirimize bakalım. Valide Hayruş Sultan hanım ilk resmi ziyaretini yapmak üzere şehr-i İzmir'den gelip hanemizi onurlandırmış bulunmaktalar. Hüseyin Abdullah'ına ne hediye getirmiştir bilmiyorum ama bu ziyarette bendeniz gevrek, boyoz ve en hakiki - öz İzmir enginarı ile taçlandırıldım. (Pis İzmirli sen de, ille ki İzmirli kimliğini bir yerlere sıkıştıracaksın. Gevrekmiş, boyozmuş. Gevrek dediğin bildiğin simittir, boyoz içi boş börek, enginarın da yaprakları yenmez. Höyt çık bakiim aradan seni mendebur, asfalyalarımı attırma benim. Gevrek gevrektir gevrek kalacaktır, boyoza kalkan eller kırılsın, enginarın yapraklarını atanlar utansın)

Neyse yediğim içtiğim bana kalsın sebebi yazımızın amacı valide Hayruş Sultan hanımın ilk resmi ziyaretinin yazınsal hayatımız üzerindeki etkileri olmakta. Hayruş Sultan Bursa'ya adım atar atmaz soğuk hava ve deprem getirmiştir. Yazar sırf ilk nedenden ötürü bile depresyonun sınırlarında gezmektedir. Ayrıca kendisi gündüzleri ilgi alaka görmek, protokol gezileri yapmak , akşamları ise yatacak sıcak bir yatak ister. Fakirhanemizde misafir ve çalışma odası fonksiyonlarının aynı yerde konuşlandırılmış olmasının yazarımızı bir kez daha depresyon eşiğine getirmesi ise uykusuz gecelere denk düşer. Uykusuz gecelerde internette gezintinin yerini zaruri olarak mutfak-salon-yatak üçgeni alır bir süre için.

Resmi temaslar daha bir hafta sürecek olup yazılara bir müddet ara verilmiştir. Mazeretim var, bu da kağıdıdır beyan ederim. Yetmez, yetkili makamlara arz ederim.

Ah Bir Yazar Olsam... Daba Daba Dam..

2009-04-03T03:10:00.007+03:00

Beni bahar uykumdan kaldırmaya pek kararlı görünen Nily mim olmuş gelmiş ve “Bir gün bir kitap yazacak olsan ne yazmak isterdin?” diye sormuş. Kendisine lafı mı olur, hele ki mim senden gelmiş yazmaz mıyım hiç diye şirinlik yaptım yapmasına da bir yandan da karalar bağladım. İki sayfalık kompozisyon yazma ödevi verilse onbeş gün düşünüp onbeş günde ancak birşeyler yazacak olan ben konu kitap olunca aman aman ne haddime dedim, “ne isterdimi” bir kenara koydum ve konuyu doğruca hayalgücüme havale ettim.

Hayalgücü bu ya dedi ki “Şaşkın, gel romantik-bilim-kurgu-komedi tarzında bir roman yazalım.” O nasıl oluyor ki diye sordum eksik olmasın başladı anlatmaya.

Yıl 3750. Meg Ryan ile Tom Hanks iki ayrı galaksinin insanıdırlar. (Şaşkın sen yine şaşırdın. Ne Meg’i ne Tom’u? Film senaryosu değil kitap yazman gerekiyor diyenler olacak ki haklı olarak, devam etmeden önce bu konuya açıklık getirelim. Yazarımız Şaşkın hanımın çocukluğundan beri okuduğu tüm romanlardaki karakterlere birer suret verme gibi bir huyu bulunmaktadır. Sinemaya olan tutkusu bundan mı ileri gelmektedir yoksa bu mu sinema tutkusuna yol açmıştır konusu ise muammadır. Bu huyundan mütevellit kendi yazdığı roman karakterlerine gerçek suretler vermesi ise beklenen bir sonuçtur.) Nerde kalmıştık? Evet, Meg ile Tom iki ayrı galaksinin insanıydılar. Üç vakte kadar mantık evliliği yapacağı nişanlısıyla yaşadığı monoton hayatından ne kadar sıkıldığından bile haberi olmayan Meg aynı zamanda Galaksiler Birliği Karşıtı aktivist bir hanımkızımızdır. Galaksiler Birliği karşıtları sadece galaksiler arası ticarete değil her türlü iletişime karşı çıkmakta, “beni galaksimle yalnız bırak git, başka bir şey istemem senden” desturunu benimsemektedirler. Bir gün aynı galaksi karşı gezegende oturan az biraz sinirli fazlaca korumacı Joan Cusack suretli ablasını ziyarete gitmek üzere metrokadirbüs bekleyen Meg kendini yanlışlıkla galaksiler arası safari gemisinde buluverir. Peki Tom bu esnada neler yapmaktadır? Kendisi Galaksiler Birliği Başkan Yardımcısı olup acaba bu çok konuşan - çok sakar - karşı aktivist hanımkızla yolları nerede kesişecektir?
...

Devamını sormayın ben de bilmiyorum. Yayın tarihi olarak 2020'yi hedefledim, ancak yazarım. Şimdi müsadenizle romanımı tamamlayabilmek için inzivaya çekilmeye gidiyorum. Elif Şafak'ı kıskandım yemiycem, uyumıycam, yıkanmıycam :))

Zaruri açıklama:
Kitapta Meg Ryan ve Tom Hanks’in 90’lı yıllardaki suretleri hayallenilmiştir. Nitekim şaşkın yazar 2000 model estetikli Meg Ryan’ı en çok yeni çekilecek bir Batman filminde yeni Joker olarak hayallenebilmektedir.

Karikatür: Yiğit Özgür

Kendimle Hasbihâl

2009-04-01T12:01:00.004+03:00

- Hem tembelsin hem de maymun iştahlı. Üstelik en delişmen yaşlarında bile 2 gün üst üste günlük tutmayı becerememişsin. Blog yazmak senin neyine.

- Öyle deme bak bozuluyorum. Hem yazmıyorsak mazeretimiz var.

- (İç ses) Dur bakalım bu sefer ne çıkacak altından, merakla bekliyorum.

- Bahar yorgunluğundan muzdaribim. Elimi klavyeye dokundurasım yok. Hatta bıraksalar sürekli uyuyasım var.

- Bahar geldi yorgunum, yaz geldi sıcak, kış geldi soğuk. Senin bahaneler bitmez ki! Tembelsin işte kabul et.

- Yahu sen de gelmesene bu kadar üzerime üzerime. Her gün yazacak mevzum olsa gazetede köşe yazarım, üzerine bir de para verirler.

- Hani güncel mevzu boldu sende? Bela mıknatısıydın, uzaylılar dünyayı istila etse ilk sen görürdün, sakarlıklıklarının eşi benzeri yoktu? Yok mu şöyle heyecanlı yeni maceralar?

- Yok valla bir haller oldu bana. Yıldızlarım yer mi değiştirdi ne, normal bir insan oluyorum galiba bu yaşımdan sonra.

- İyi ya işte normal insan olmakla ilgili izlenimlerini yaz o zaman.

- Dur hele bünye alışık değil böyle şeylere, hemen adapte olamıyor insan. Hem dedim ya bahar yorgunluğundan muzdaribim ben. Az uyuyup geleyim belki rüyalardan ilham alırım.

- Boşuna demiyorum ben. Tembelsin, tembeeeel...

Ayrı Yazılır Kardeeşiiim

2009-03-28T01:28:00.003+02:00

Dahi anlamındaki “de”leri ayrı yazmayan birisiyle mi karşılaştınız? Onu uyarın, kınayın, hatta saçını çekin, kalemini alın, bir daha vermeyin… Sonra bir daha düşünün ve hayata dokunun: bu dünyada olması gerektiği gibi olmayan ne çok şey var değil mi? Ayrı yazılmayan dahi anlamındaki “de”lerden böyle rahatsızlık duyabiliyorsa bir insan, hayatı güzelleştirmeye de adaydır bizce.İletileriyle bu çalışmaya destek veren arkadaşlarımıza sonsuz teşekkürler. Bize yazın, sizi duyuyoruz biz!
“Bir ufak mesaj neye yarar ki!” demeyin. Siz “Kelebek Etkisi” nedir bilir misiniz?

Yukarıdaki satırların sahibi ben olabilmek isterdim ama malesef değilim. Son derece takıntılı olduğum bu konu üzerine bir yazı yazmaya oturmuşken rastladığım ve çok beğendiğim bu siteden alıntıladım. Site uzun zamandır güncellenmemiş belki ama mevcut haliyle de konuyu son derece güzel bir şekilde ele alıyor ve dikkatleri gramerimizin bu belki de en çok ihmal edilen konusuna çekme adına çok değerli bir iş yapıyor.

Bana göre çok değerli olan bu siteyi ben de sizlerle paylaşmak ve “kelebek etkisine” küçük de olsa bir katkıda bulunmak istedim. Konuyla ilgili kendi cümlelerimi ise kendime sakladım. Çünkü ne zaman “dahi” anlamındaki “de”lerin, bağlaç olan “ki”lerin ve “soru” anlamındaki “mi”lerin yanlış yazımına rastlasam içime Heidi’yi habire azarlayan Bayan Rottenmeier’ın ruhu kaçıyor ve galiba hiç de edepli olamıyorum o vakit!

Kozmozdan Dilek ve Temennilerim

2009-03-25T23:41:00.007+02:00

Malum seçim dönemi. Adaylar vaad listeleri açıklayıp duruyorlar. Bu garibin de canı çekti, e onun vaad listesi yapacak hali yok ya o da istek listesi hazırladı bir tane. Ha bu listenin belediye seçimleriyle ne alakası var diye atlamayın canım hemen öyle. Sanki ben belediye başkanlarına istek göndereceğim de onlar da lafı mı olur Şaşkın hanım emriniz olur diyecekler. Konuya bi yerden giriş yapmam sonra da bağlama çekmem gerekiyor ya seçimden falan gireyim artizlik olsun dedim. Ben istek listemi Kozmoz'a hitaben yazdım bunu da Muro'dan arakladım.

Kozmoz'dan Dilek ve Temennilerim Listesi:

- Mart ayı kış mevsimine dahil edilsin, bu konuda kanun hükmünde kararname yayınlansın istiyorum.

- Lost haftada 3 gün yayınlansın ve lütfen artık bir sonuca varsın istiyorum. Yetmiyor "Nalet Olsun İçimdeki Lost Sevgisine" başlıklı bir yazı yazmak istiyorum.

- Yemekteyiz Hasan bey ile Semra Kaynana evlensinler, teknolojinin uğramadığı uzak bir diyara balayına gitsinler, uzun bir süre görünmesinler istiyorum.

- Brüksel lahanası, brokoli gibi sebzemsilerin yasaklanmasını, tüm yemek tariflerinden çıkarılmasını istiyorum.

- Türkiye'nin başkenti İzmir olsun, TBMM Kordon'a taşınsın, Bakanlar Kurulu Toplantıları Çeşme'de yapılsın istiyorum. Alsınlar şöyle püfür püfür bir Kordon havası bak kalıyor mu adamlarda gerginlik falan!

- Evren'e bunalımlı yazılar yazmak yasaklansın istiyorum. Kendisiyle aramda polemik çıkarmak, bir Engin bir Hıncal gibi kapışmak, Medyatava'da günün başlığı olalım istiyorum.

- Bir yandan çokça huysuzluk yapmak bir yandan da Kemal Kılıçdaroğlu ile tanışıp kendisinden sakinlik meziyeti dersleri almak istiyorum.

- Ama en çok da geceleri cin cücüğü gibi etrafa bakınmamak, mışıl mışıl uyuyabilmek istiyorum.

Suçlu Meğer Benmişim

2009-03-19T06:02:00.004+02:00

DEVLET Bakanı Mehmet Şimşek, "İşsizlik oranı niye artıyor biliyor musunuz? Çünkü kriz dönemlerinde daha çok iş aranıyor. Özellikle kadınlar arasında kriz döneminde işgücüne katılım oranı daha artıyor" dedi.

Bak şimdi, meğer memleketteki işsizliğin nedeni benmişim haberim yok. Sabah sabah iyi oldu bunu öğrendiğim. Bir silkeleneyim de kendime geleyim. Hani geldim Bursa'lara, bir de utanmadan iş arıyorum ya kadın başıma, işsizlik oranının suni bir şekilde artmasına neden olmak suretiyle utanmadan ortalığı karıştırıyormuşum. Acilen yüce hükümetimden özür dileyip, evimin kadını olmalı, bol bol bebeleyip vatana faydalı mücahitler yetiştirmeliyim. İyi oldu bak bugün güne erken uyandığım. Zararın neresinden dönülse kârdır.

“...Türkiye’deki işsizlik oranı artışı ile ABD’deki işsizlik oranı artışı arasında dağlar kadar fark var. Amerika’da işi olanların, bunu kaybetmesi sonucu bir işsizlik var. 5 milyon kişi şu anda bir önceki yıla göre işten çıkarılmış...”

Devletin TÜRKİYE İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) yaptığı Hanehalkı İşgücü Anketi’nin, "Kasım-Aralık-Ocak 2008" dönemi verilerine göre işsizlik oranı artışı yüzde 13.6, Türkiye genelindeki işsiz sayısı ise 3 milyon 274 bin kişi. Üçyüz milyonluk ABD ile 72 milyonluk Türkiye arasındaki bu dahiyane karşılaştırmayı yapan kişi ise Devletin Bakanı. Pardon pardon onların işsizleri işlerini kaybettikleri için işsiz. Bizde ise aahhh şu kadınlar olmasaydı işsizlik oranı diye bir şey oluyor muydu bak memleketimde.

Sabah ninnimi dinledim, uyumaya gidiyorum ben.

Yazının tamamına http://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/11240874.asp?gid=229 linkinden erişebilirsiniz.

Fotoğraf: Girl by Ursula I Abresch

Dönüşüm Mim'lendi

2009-03-17T13:06:00.009+02:00

İyi ki bir haftacık kaçamak yaptık, gelir gelmez mim'lenmişiz. Başımın mim belası Evren hanım bu defa da lakaplarım nelermiş diye sormuş. Şimdi yazmasak mim polisi kapıya dayanıyor. Madem öyle buyrun bunlar da benim lakaplarım...

***

İlk lakabımı nerdeyse doğar doğmaz almışım. Bembeyaz, kabak kafa bir şey olmamdan ötürü önce gerçek adım sonra da "Casper" okunmuş kulağıma.

Yedi yaşımda gözlüklerle tanışmam çocuk dünyasında "dörtgöz" olarak çağrılmama neden olmuş; akabinde bunu söyleme cüretinde bulunanları dövmem ve bunu yaparken de bol bol gözlük kırmamla sonuçlanmıştır.

Üç tane hanım hanımcık, kız gibi kızı olan, dolayısıyla beni bir türlü o sınıfa sokamayan komşumuz Yurda teyze tarafından, yurdumun bazı yörelerinde sarı saçlı erkek çocuklarına uygun görülen, "sarı pipi" tabiriyle çokça çağrılmışlığım olmuştur sonraları. Onu da dövme teşebbüsüm olmuştu ama annem buna mani olmuştu!

Annem “kınalı kuzum” diye severdi küçükken, babam "sarı kızım". Dayım hala telefonu "prensesim" diye açar.

Çok uzun olan (!) adımı kısaltmaya yönelik çalışmalar da olmadı değil sonraki yıllarda. Kiminin "Eluş"u, kiminin "Şu"su, kimilerinin "Şuşu"su oldum. Şuşu öyle çok söylenir oldu ki bazı gün geldi adımı unuttum.

Yaratıcı lakaplarım da oldu. Küçük kankam ve çetesi arasında "google teyze" olarak tanınır, çağrılırım.

En yeni lakabım bizim küçük kardeşten geldi. Bu aralar beni "kanguru jack" olarak çağırmak pek hoşuna gidiyor.

___________________________________________________________

Ben bu mimi Sawyer'a göndermek isterdim ama malesef kendisinin blog adresini bilmiyorum :). Sevgili Ateşböceği eğer başka bir yerden gelip konmadıysa daha önce, belki sen de bu mimi benden kabul edersin.

Küçük Bir Kaçamak

2009-03-10T00:19:00.003+02:00

İstanbul'dan gelen acil durum çağrısı üzerine topladım bavulumu, yedi tepeli şehre gidiyorum. Görevim çocuk bakıcılığı olup bana kim bakacağı konusu esrarını korumakta. Benim adam orada uslu olmamı, küçük kankamla bir olup çok kudurmamamı, küçük kardeşin sözünü dinlememizi ve yaramazlık yapıp ona laf getirmememizi sıkı sıkı tembihledi. Bir sonraki gidişim küçük kardeşin ziyaret sonrasında vereceği raporun sonucuna göre değerlendirilecekmiş. Hanım kız olup dinledim sözünü, uslu duracağıma söz verdim. Söz verirken gizlice ayağımı kaldırıp, orta parmağımla işaret parmağımı kilit yaptım görmedi.

Nerelerde diye merak eden olursa tükkanı kapamadık, az gittim dönücem.

Benim İçin Mutluluk...

2009-03-08T03:24:00.003+02:00

*******

Hile yaptım ama kötü değildi niyetim. Benim için mutluluk dedim, üç nokta koydum sonuna, mim dedim ve Evren'e gönderdim. O da ne yaptı, bana geri gönderdi. Konu mutluluk olunca kalem başladı, gerisi yürekten hızla aktı geldi.

*******

Üniversite yurdunda posta kutuları harflerle ayrılmıştı. Her gün bir umut bakardım Ş harfi kutucuğuna. Bir gün gözlerime inanamadım gelen mektuba ve heyecanla hafifçe de yırtarak ucundan açtım zarfı.

“Seni ve Neslihan’ı hepinizi çok seviyorum fakat bu sevgimi sizlere ifade edemiyorum. Bayramda geleceğini işittim çok sevindim. İnşallah geldiğinde bol bol hasret gideririz. Kendine iyi bak, bizleri sakın merak etme. Hepimiz çok iyiyiz. Sizlerin hasretliğinden başka bir problemimiz yok. Para durumunu biliyorum. Bir ihtiyacın olursa bana yaz. Malumunuz üzere Haziranın başında üç aylığımı alacağım. O zaman hepimiz rahatlarız. Ancak çok müşkül durumdaysan bana bildir. Gözlerinden öperim. Hep kalbimizdesin, unutulduğunu zannetme” diyordu. Artık kalem tutamayan sağ eliyle ancak baban kelimesini kendisi yazabilmiş ve bir imza karalamıştı.

O gün benim için mutluluk babamdan aldığım ilk ve son mektuptu.

...

Bir İstanbul kaçamağında bacağımı iki yerden kırmış, koca bir alçıya mahkum yatıyordum okulumdan, arkadaşlarımdan uzak teyzemin evinde. Bir gün kapı çaldı ve iki arkadaşım çıktı geldi Eskişehir’den hem de günübirliğine. Gelemeyenlerin gönderdiği mektuplar da cabası.

O gün benim için mutluluk her zaman yanımda olacaklarını bildiğim dostlarımdı.

...

Mezuniyet törenimiz var ve bir konuşma yapmam gerekiyor. Çok konuşurum ben özelde ama bir o kadar da utanır sıkılırım topluluk önünde. Yaprak gibi titreyerek yapıyorum konuşmamı.

O gün benim için mutluluk annemin yüzündeki gururdu.

...

İlk işimde az maaş, çok hevesle çalışıyorum. Şirketin yılbaşı tebrik kartlarını hazırlayıp gönderiyorum. Bir kaç gün sonra bu defa bana bir zarf geliyor. Sekreterlerin gelen mektuplara iade-i cevap olarak yolladıkları hazır notlardan biri belli ki. Ama ben umursamıyorum, önemli hissediyorum kendimi ve çocukça bir gurur duyuyorum yaptığım işten.

O gün benim için mutluluk Oktay Ekşi’den gelen tebrik kartıydı.

...

O kadar ufak doğmuştu ki dokunmaya bile korkuyorduk. Nihayet cesaret edip kucağıma aldığımda kafasını göğsümün içine gömdü ve sıkı sıkı tuttu işaret parmağımı o kibrit çöpünden hallice parmağıyla.

O gün benim için mutluluk küçük kankamın benim parmağımda hayata tutunmasıydı.

...

Doğumgünümde bir cafede buluşuyoruz can dostumla. Önce bir şeyler içilecek sonra yemek bahane limonlu cheese cake yemeğe gidilecek başka bir mekana. Gidiş yolunda beni deli gibi dolandırıyor da dolandırıyor. En nihayet hedefe ulaşıyoruz. İçeri girince şaşa kalıyorum, gözlerime inanamıyorum. Ailem, dostlarım, en sevdiklerim hepsi benim için o anda, orada, bir arada.

O gün benim için mutluluk sahip olmaktan her zaman gurur duyduğum kocaman ailemdi.

...

Hayatımda ilk defa aniden düşüp bayılıyorum. Gözümü açtığımda merak ve heyecanla bana bakan yüzünü görüyorum. Nihayet biraz kendime geldiğimde tuzlu kraker alıyor bana, ayran içiriyor.

O gün benim için mutluluk düşerken beni tuttuğunu bilmemdi.

...

Nohutun bir türlü pişmediğinden yakınıyorum. Ertesi gün bir düdüklü tencere alıp geliyor.

O gün benim için mutluluk yeniden bir babam olduğunu hissetmemdi.

...

Benim için mutluluk canımdan öte sevdiklerimle yaşadığım her andır.

Fotoğraf: http://thesituationist.files.wordpress.com/2007/09/happiness.jpg

Ismarlama Yazı

2009-03-06T23:02:00.004+02:00

Birer kahve eşliğinde bolca sohbet ile geçen iki güzel saat sonrası evime geldim. Bana eşlik eden en az benim kadar dalgınlığıyla meşhur dostum ısrarla girdiği yanlış yollar neticesinde hala eve dönüş yolunda. Biliyorum ki o da eve gider gitmez kendini bloğunun başında bulacak. İşte tam da bu nedenle o evine ulaşmadan ben ona bir mim göndermek istedim. Çok emin değilim ama mim'in kuralı galiba konu ile ilgili ilk olarak kendin yazmak ve sonra bir diğerine paslamak. Ancak müsadenizle bu kuralı bir defalık bozup doğrudan Evren'e göndermek istiyorum o evine ulaşmadan. Konu mutluluk sevgili Evren. "Mutluluk benim için" diye başlasam konuya ve sonuna üç nokta koysam nasıl tamamlarsın o güzel kalemin ve kalbinle? Ben bilsem güzel şeyler düşünerek yatacağını bu gece uykuya ve bizi de neşeli bir yazıyla başlatacağını sabaha.

Fotoğraf: Happiness by Petra Kozina Halcakova

Kendime Bir Öğüt

2009-03-06T01:09:00.003+02:00

“Yaşamın perde aralığında daima bir aydınlık vardır. Yeter ki siz perdeyi kapatmayın. Krizler her zaman var, eskiden de vardı. Önemli olan güçlü olmak, yaşama abanmak.”
Prof. Dr. Üstün Dökmen

Küçük sandığımız şeylerde aslında büyük hayat dersleri olduğunu bizlere göstermekten yılmayan Prof. Dr. Üstün Dökmen'in bu sözlerini zihnimin en derinlerine yazmakla kalmadım; bir gün olur küçük deliklerden sızar da unutursam diye kendime öğüt yaptım, seyir defterime ekledim.

Fotoğraf: Window by Ursula I Abresch

Bahara Özlem

2009-03-03T08:49:00.003+02:00

şehir grilere bürünmüş
penceremdeki ulu dağın
karlı yeşil yamaçları
görünmez olmuş

mart ki takvimde bahar
iklimde kış
özledim
yeşili, sıcağı

Ben Sadece Vişne Soda İçmek İstemiştim

2009-03-03T03:15:00.004+02:00

Memleketi büyük bir heyecan ve merak fırtınası sarmış. Uzun zamandır anlatmaya ara verdiğim sakarlık maceralarım dört gözle beklenmekteymiş. Hayranlarıma olan saygımdan en dumanı tüten maceramla işte yeniden karşınızdayım.

Güzel ve sakin geçen bir akşam. Bastıran harareti dindirmek için vişne soda yapmak üzere mutfağa doğru yol alınır.

Hikayenin normal insan versiyonu: Buzdolabı açılır. Ana malzemeler vişne suyu ve soda çıkarılır. Bardağa gerekli ölçülerde itina ile doldurulur. Afiyetle içilir.

Şaşkın Kova versiyonu: Buzdolabı açılır. Ana malzemeler vişne suyu ve soda çıkarılır. Bu sırada dolapta uzun zamandır beklemekte olan ve artık yeme toleransı aşılmış bazı gıda maddeleri fark edilir. Göz görünce gönül katlanmaz. Derhal temizleme operasyonuna girişilir. Düdüklü tencerenin tabiatına uygun yapılamadığından çorba kıvamında pişen türlü yemeği artığının kapağı açılmak istenir. Kapak kapak değil Pandoranın Kutusu mübarek. Küçük bir hareketle içindekiler tüm mutfağa, üste başa saçılır. Üst baş fena halde yağ içinde kaldığından önce onlar değiştirilir. Kirliler makineye tıkıştırılır. Çamaşır makinesinin deterjan gözü doldurulur. Ardından yumuşatıcı koymak istenir ama Şaşkın versiyonunda olduğumuz için yumuşatıcının önemli bir miktarı detarjan gözüne karışır. Deterjan gözü davetsiz yumuşatıcıdan temizlenmeye çalışılırken bu sefer de yerinde duramayan yumurcak deterjan yumuşatıcı gözüne karışır. Okkalı bir küfür sallanır. Her iki göz de boşaltılır, hazne güzelce yıkanır, işleme yeniden başlanır. (Meraklısına not: Şimdi sayın okuyucu hiiç öyle afacan afacan kremli şampuan oluyor da yumuşatıcılı detarjan niye olmuyor, koyverseydin gitseydi demeyin. Denenmiştir, tecrübeyle sabittir. Yumuşatıcılı deterjan çamaşırın tabiatında kahverengi lekecikler oluşturmak suretiyle can sıkıcı sonuçlar vermektedir.) Çamaşır makinesi çalıştırılır, her şeyin başladığı mutfağa geri dönülür. Vileda, sıvı deterjan, procter and gamble ne verdiyse mutfak hijyeni sağlanır. Derin bir oh çekilir. Tekrar ilk operasyona dönülür. Soda bardaklara paylaştırılır. Sıra vişne suyuna gelmiştir. Kutuyu açmak için kesici bir alet bulmaya üşenilir. Üzerindeki pipet ne güne duruyor diye düşünülür. Pipet marifetiyle bardaklara boşaltılmaya çalışılan vişne suyuna bardak yerine hijyenik mutfak bankosu daha cazip gelir. Ortalık bu defa da kırmızıya bürünür. Tekrar ortalık temizlenir. Kalan vişne suyu bu defa kutu düzgünce açılarak bardaklara paylaştırılır. Hazırlanan vişne soda bol miktarda küfür eşliğinde hızlı bir şekilde içilir.

Not: Yazar artık gelenekselleşen iki saatlik gece uykusunu uyuduktan sonra yataktan kalkar. Bu yazıyı yazmak üzere çalışma odasına gelir. Elindeki su bardağını masaya bırakır. Önce ışığı açmaya üşendiğinden oda hala karanlıktır. Monitörün ışığı yeter de artar düşüncesiyle monitöre doğru elini uzatmasıyla esrarengiz bir şekilde masadaki bardağa çarpar. Bardağın fizik kurallarıyla alıp veremediği vardır. Ortadan ayrılmak suretiyle kırılır. Yazarın içini bardakta sadece su olduğu için buruk bir sevinç kaplar.

Beklemek

2009-02-27T22:23:00.004+02:00

bir testin sonucunu
bir hastanın başucunu
bir filmin sonunu
aşkının mektubunu
bir bebeğin doğumunu
uykusuzken günün doğuşunu
...
beklemektir
hayatta
en zoru

Fotoğraf: Waiting by Giorgio Lorcet

Şehir, Şair ve Ölüm

2009-02-26T01:56:00.004+02:00

Evren’den gelen ikinci mim hayatıma yön veren şair üzerine. Yön veren tabiri biraz fazla iddialı belki ama bir kaç söz söylemek isterim ben de Behçet Aysan üzerine sizlere.

Yurt kantininde fiş karşılığı kahvaltı verirlerdi bize. Çeyrek ekmeği de dikdörtgen kesilmiş eski bir gazete kağıdının içinde. Benim için bir oyundu her sabah. Bu başı sonu olmayan yazıları okumak, çok beğendiğimi de araştırmak. Behçet Aysan’la geç tanışmam da böyle oldu.

“...
çünkü beyaz bir gemidir ölüm
siyah denizlerin hep
çağırdığı
batık bir gemi
sönmüş yıldızlar gibidir
yitik adreslere benzer
ölüm
yanık otlar gibi.
Sen bu şiiri okurken
ben belki başka bir şehirde
ölürüm.”

diyordu şair tam da ölüm haberinin altında. Ben bu şiiri okurken o gerçekten ölmüştü başka bir şehirde.

“...
gidiyorum
bu şehri bu yağmuru
bu düşleri
bu aşkı bu kavgayı bu kederi
size bırakarak.”

Bu aşkı, bu kavgayı, bu kederi bizlere bırakıp 35 can yoldaşıyla birlikte can vermişti Madımak’ta.

Peşini bırakmadım kovaladım. Daha neler vardı?

“...
değişen bir şey yok hiç
ölüm hariç.
aynı gökyüzü aynı keder.”

Bugün bile kaldırıp bakıyorum başımı, yok hala o günden bugüne değişen bazı şehirlerde.

“kozalak yaktım ben de
sessizlikte
ömrümün kozalaklarını
küllere sıvanmış
baştan başa dolaşıp
ağrıyan ormanı.
yağmur dindi sevgilim bak dinle
her şey dindi, acıysa dinmemiş halde.”

O acı hala dolaşır aydınlık yüreklerde...

Behçet Aysan Şiirleri için: http://www.e-sehir.com/siirler/yazar28.html

Fotoğraf: A Poet's Past by Steve Newport

3 Kardeşin Ortancası, Çırpı Bacaklı Bir Başbelası

2009-02-25T19:17:00.005+02:00

Dedim ya Evren mimlemiş, kaçış yok çocukluk anılarımdan başlayalım.

Anneme sordum "nasıl bir çocuktum ben?", dedi "başbelası bir erkek Fatma'ydın. Ne zaman sokağa çıksan yüreğim hoplardı".

Kendime sordum. Dedi:

3 kardeşin ortancası,
çırpı bacaklı
tam bir başbelası
çok sakardır,
çok da meraklı,
aman ha uzak durun
ayaklı felakettir kendisi

Çocukluğum... Dinlemek yerine deneyerek öğrendiğim yaşlarım.

Önce bir bakış attım ilk beş yaşıma, aklıma geldi neler neler...

1. Jilet keser, kanatır.
Babamın bir kutusu var. İçinde incecik jiletler. O vakitler tek kullanımlık traş bıçakları yok. Bu jiletler kullanılıyor. Babam bu jiletlerle traş olma haricinde bir de kalemlerini açıyor. Öyle güzel oluyor ki kalemlerin uçları sivri sivri. Gizlice aşırıyorum bir jilet, bir de kalem. Yemek masasının altına da saklandı mıydım kimseler görmez. Daha ilk denemede kan kırmızı, jilet kesiği çok ama çok acı.

2. Ütü yakar, acıtır.
Babamın kumaş mendilleri var. Her gün yenisini alır yanına. Ütülü olmalıdır hep ve özel katlanmış. Öğrendim ya o özel katlamayı, ütülemeyi de ille ki beceririm. İyi de kumaşa sürmeli kızgın ütüyü parmağa değil. Kocaman bir baloncuk oluşur yanan yerde. Annem der "içi su dolu onun aman elleme". "Su dolu madem iğne batırsak patlar mı" derim. Hiç ama hiç akıllanmam.

3. Burna yabancı madde sokmak başa ciddi dertler açar.
Ablamla balkonda çiğdem yiyoruz. Siz çekirdek dersiniz ona biz çiğdem. Birden ablam bir oyuna başlıyor. Burnuna bir çiğdem sokuyor, sonra da çıkarıyor. Güzel bir oyunmuş diyorum ben de oynamaya başlıyorum. Bir çiğdem de ben sokuyorum burnuma ama yok onun gibi çıkaramıyorum. Annem zor yetişiyor, kaptığı gibi beni götürüyor doktor Şahap amcaya.

4. Bıngıldak ne demek
Bir gün apartmanımıza yeni bir bebek getirdi komşumuz Şengül abla. Anneme tutturdum bebeği göreceğim diye. Dayanamadı ısrarlarıma sonunda annem götürdü beni bir akşam Yunus bebeğe. Küçücük, başı kabak bir şeydi. Başını okşamak istedim ama annem hızla çekti elimi, “bıngıldak” diye bir şey olurmuş bebeklerde, işte o yüzden dokunulmazmış başlarına. 4 yaşımda Yunus bebekten öğrendim bıngıldağı ve bir de çocuk cennetini. Çocuk cennetine gitti demişti annem bir sonraki soruşumda o küçük bebeği ve ben bıngıldağına dokunduğum için gitti sanmıştım.

4,5 yaşındaydım ablam okula başladı. Kardeşim çok ufaktı, sıkıcıydı. Bilgisayar denilen şey nedir duymamıştık bile, televizyon desen ancak akşam oldu mu başlardı bayrak töreniyle. Ben de yeni bir oyun buldum kendime. Evden kaçıp kaçıp ablamın okuluna gidiyordum. Sonunda dayanamadı annem ve ertesi sene mecbur beni de yazdırdı okula. Ajax isimli çizgi romandan öğrenmiştim bile ben çoktan yazı yazmayı.

Bir de sıkımuyettin diye birşey vardı o yıllarda, büyüklerimiz sıkıyönetim derdi. Biz ki korkusuzca sokakta büyüyen son dönemin çocuklarıydık ama akşamları eve erken girmeliydik artık.

Meraklıydım hep, sökmüştüm bir gün radyoyu. Televizyona da sıra gelmişti ki arkasındaki kuru kafa şeklindeki uyarıdan korkup bırakmıştım kılpayı.

Güzel İzmir'de güzel bir çocukluktu benimki. Öyle çok anı var ki hangi birini anlatmalı... Son olarak; benim için çocukluğum demek en çok da babam demek. Bir gün anlatırım belki sizlere de Tarık babayı.

Mim'in bir de kuralı vardı şimdi hatırladım. Madem ki dönmüş yazılarıyla aramıza, bu mim de gitsin öyleyse Pırıtılı Cadı'ya.

Kısa Bir Mim Molası

2009-02-25T17:59:00.002+02:00

Ara vermiştim bir süre gündelik hayata, kronik faranjit derdim.
Kalktım, bir de baktım önümde iki tane mim.
Kimden geldiği tabii ki belli.
Bilir ki bu tembel yazarı arada bir dürtmeli.
Birinden acilen başlamalı yoksa kızar dostu.
En sevdiğim tost Ayvalık tostu.

Uuupps üniversite anılarım değil miydi mimlerden biri? Zira bu absürt kafiye oyunu üniversiteden kalma bir anı :) Hastayım ya kafam karıştı birden.

Gerçek mimlerin ikisini de Evren paslamış. Biri "çocukluk anılarım", diğeri "hayatıma yön veren şair".

Diyorum ki çocukluk anılarımla başlamalı diğerine sonra yol almalı. Ancak az biraz müsade. Döneceğim buralara en kısa sürede...

Çocuk Kalbi

2009-02-23T04:39:00.002+02:00

"Nasılsın, iyi misinden başka bir şey konuşmuyorsun benimle, yok mu başka benimle konuşmak istediğin" diye sitem ettim, "piyangodan para çıkarsa tekrar İstanbul'a döner misin?" dedi. Dünya Oscar'ı alkışlarken ben kalbimin Oscar'ını Küçük Kankama verdim.

Günlerden Hüzün

2009-02-20T00:01:00.006+02:00

Bütün ciddi sayfalar tutulmuştu blog aleminde
Bana kafama göre takılmak kaldı...

Bu seyir defterinin amacı Şaşkın Kova’nın hayata bakışına küçük bir kesit sunmaktan ibaret. Ciddi bir ajandası, herhangi özel bir teması yok; edebiyat kaygısı hiç yok. Başka bir şehirde bıraktığı ailesine, dostlarına bir tık uzaklıkta olmak, derin ve müebbet depresif :) bir dostu birazcık gülümsetebilmek, hayatla azıcık gırgır geçmek, biraz da beyinsel paslanmadan korunmak yeter de artar ona. Hayatı nasıl geldiği gibi yaşıyorsa yazdıkları da öyle. Kafasına o gün nereden ne eserse... Yeter ki dertler, kederler uzak; neşemiz, muhabbetimiz bol olsun.

İyi güzel de bazen hayat öyle bir kelek atıyor ki içinden hiç de eğlenceli şeyler yazmak gelmiyor insanın. Ne zaman böyle bir keleğe denk gelsem, canım sıkılsa “hey gidi kavanoz götlü dünya” derim öbür yakadaki peder beye de şöyle güzel bir selam göndererek. İşte iki gündür bolca selam gönderdim ben o taraflara. Bir yanım fena acıyor dostumun acısına, bir yanım da diyor ki asıl şimdi gülüp nanik yapmalıyız o davetsiz misafire, geldiği gibi bilsin gitmesini de. Ve gerçekten inanmak istiyorum "şanslı perşembe"ye.

Bir Araştırmacının Güncesi - 2

2009-02-19T22:09:00.004+02:00

Sevgili günlük,

Atalarımız doğru mu demişler, perşembe gerçekten uğurlu mudur, küçük kardeşi gerçekten paramla dövebilir miyim konulu araştırmamın ikinci hafta sonuçları beni biraz hayal kırıklığına uğrattı.

Küçük kardeşi parayla dövme hedefi loto kaybı 4.25 TL. Lotonun hakkı üçtür diyerek bu konudaki araştırmama bir hafta daha devam etmeye karar verdim.

Bir de üzücü haber var aldığım. Ancak bu durum şu an için bizleri çok üzse de haberin perşembe günü alınması nedeniyle tez zamanda düzeleceğine olan inancım devam ediyor. Kendime not: Araştırma süresini tezin mutlak geçerliliğini ispatlayana kadar uzat.

Tarifsiz

2009-02-19T02:09:00.009+02:00

Bunun tarifi yok
Gitmenin
Bilmeden, amaçsız
İçinde sebepsiz bir huzursuzlukla
Bekleyene gitmenin

Kadim dostum Evren'in yazdığı GİTMEK yazısı çok eskilerde zihnime düşen bu dizeleri getiriverdi aklıma.

Madem ki yok bir tarifi, atıversek onları dipsiz kuyulara. Gömsek sonsuza kuruntuları, umutsuzlukları, sıkıntı ve kederleri. Açsak mutluluğun kapılarını güneşli güzel günlere. Ve yaşayabilsek bir martı kadar özgür, yeni doğmuş bir bebeğin saflığınca. Umut dolu günler anahtarı olsa mutlu yarınların kapılarına.

O gün hayat bambaşka olacak...

Fotoğraf: http://1x.com/photos/latest-additions/22632/

Mahalle Baskısı

2009-02-19T01:28:00.004+02:00

Sayısı küçük, dilleri pabuç hayran kitlem beğenmemiş, bilakis korkmuş tepeye iliştirdiğim şaşkın kedi Blanche'dan. Yaşlısınız siz dedim, algı ayarlarınız bozulmuş dedim dinletemedim. Sonuçta üzerimdeki mahalle baskısına dayanamadım, kaldırdım. Şurda zaten üç beş tane müşterimiz var onları da kaçırmayalım elimizden.

Ne yapalım bir süre böyle beyaz takılır, sonra bir şeyler bakarız.

Tebdil-i İmajda Ferahlık Varmış

2009-02-17T17:46:00.003+02:00

sermayeyi kediye, pardon imaja yükledim bugün
yazıya sabrım kalmadı
ben bu halini daha çok sevdim
beğenirsiniz umarım siz de...

Yaşlı Kadın ve Ben

2009-02-16T19:48:00.014+02:00

"2 numara geçti mi kızım?" diye sordu ilkin. "Geçmedi teyze, ben de onu bekliyorum" diye cevap verdim. Yanlış bindiğim için az önce inmiş olduğum 1 numaradan söz etmedim hiç, kendime sakladım. "İyi, iyi birlikte bineriz o zaman" dedi ve ardından "Herşeyi tam istemeyeceksin hayattan" diye ekleyiverdi durup dururken. "Olmuyor kızım. Yarım kalıyor. Bak unutma bunu. Teyze dediydi dersin..."

Ben kendi yarımımı tam yapabilme ümidine giderken o gün, o metro ile kala kaldım duyduklarım üzerine öylece.

Tesadüflere inanmam ben. Olması gerektiği için olur her ne olduysa ve duyulması için söylenir bazı sözler. Hafiften deli o yaşlı teyze de bu yüzden mi çıkmıştı karşıma? Öyle ya, yanlış hatta binmemiş olsam ya da bir sonraki durakta inmiş ne görür ne duyardım onu.

Durağın arkasındaki sarı apartman var ya işte orada oturuyormuş. Bir evi, emekli maaşı, çocukları hatta torunları varmış. Hepsi iyiymiş de ölüvermiş bir gün kocası. Şak diye. Kalpten. 58 yaşındaymış ve bir tane bile beyaz yokmuş saçlarında... Ama ölmüş işte. Tam da emekli olmuşlar, başbaşa oturup torunlarını seveceklermiş birlikte. İşte o yüzden "herşeyi tam istemeyecekmişsin hayattan". "Onu düşünmediğim gün yok" dedi en son.

Bu şemsiyeyi de boşuna taşımışım bak yağmurun yağdığı yok" diye söyleniyordu inerken ve şakır şakır yağmur yağıyordu dışarıda.

Bense yarımımı tamamlama ümidine doğru yola devam ettim kafamda onun sözleri...

Fotoğraf: Sanki onu gördüm bir kez daha bu fotoğrafta. http://1x.com/photos/portrait/22319/

Sevgililer Gününü...

2009-02-14T14:30:00.011+02:00

kutlamayanı Hıncal
kutlayanı Tyler Durden
çarpsın
amin

Metrosalak

2009-02-14T02:10:00.005+02:00

Bu sefer ta ana giriş kapısından tekrarlamaya başlamıştım halbuki. 2 numaralı hat, 2 numaralı hatta bineceksin, unutma 2 numaralı hat. Beyin hücrelerimin hepsine yetecek kadar tekrarladıktan sonra istasyondaki hat panosundan da son bir defa kontrol etmek suretiyle teyid ettim. Peki sonra ne yaptım? Gelen ilk trene biniverdim. Yetmedi hangi hatta olduğuma dair hiç bir fikrim olmadığını da iki durak geçtikten sonra fark ettim. Şanslıydım iki hattın yönlerinin değişmesine henüz üç durak daha vardı. Hattın değişme noktasından önce inip diğer trene geçebilirdim. Aynı haltı bir önceki yiyişimde hangi hatta olduğumu kadere bırakıp ortak duraklar bitene kadar beklemek ve sonraki ilk durakta hangisinde olduğumu anlamak gibi zekice bir şey yapmıştım ki merak edene not tabii ki yanlış trendeydim. Bu sefer öyle yapmadım. Her aklı selim canlının yapacağı gibi bir bilene sordum ve sonuca tabii ki yine hiç şaşırmadım. Yanlış tren!

Ve ilk durakta indim üç nokta

Evet devamı var ama o başka bir hikaye...

Bir Araştırmacının Güncesi - 1

2009-02-13T00:55:00.010+02:00

Sevgili günlük,

Atalarımız doğru mu demişler, perşembe gerçekten uğurlu mudur, küçük kardeşi gerçekten paramla dövebilir miyim konulu araştırmamın ilk saha çalışmasını tamamladım.

İlk hafta araştırma sonuçları umut vaad ediyor. Perşembenin rakamsal türevlerine göre oynanmış loto getirisi 75 kuruş. Kazancımla ticarete atılmayı planlıyorum. Sermayeyi yatırmak üzere ürün araştırması yapmaya başladım. Başarılı olacağıma inanıyorum.

Uğurlu Bir Gün

2009-02-12T00:57:00.007+02:00

Salı sallandı, çarşambayı sel olmasa da lodos aldı. Perşembe için de bahane aradım ama ondan kaçış yokmuş “uğurlu bir günmüş”.

“Perşembe günü erken lamba yakanın ölüsü kalkar. Çamaşır yıkanır, badana yapılır. Perşembe günü uğurlu bir gündür, her iş yapılır.” (*)

Uğur bunun neresinde anlamadım gerçi. Sabah erken lamba yakmaya gör ne uğuru, helvanı karıyolar ardından. Yetmiyor çamaşır yıkayıp badana yapman gerekiyor. Ben şahsen uğurlu bir günde loto oynamayı tercih ederim bu ikisi yerine. Benim gibi ataları yokmuş akıl edememişler. Gerçi merak da etmedim değil şu çamaşır ve badana seçimini. Ne de olsa atalarımız nur içinde yatalarımız çok konuşurlar ama boş konuşmazlar. Acaba perşembe günü dere kenarında çamaşır yıkayan kızlar kocaya mı varıyomuş, bu kocalar da badana mı yapıyormuş? Ya da sabah erken kalkıp ölmek yerine çoğalmaya yönelik çalışmalar yapıp sonrasında da bu çalışmaların neticesi olan çamaşırları mı yıkıyorlarmış? İşte bunlar da bugünkü cevabını arayan sorularım.

Neyse efenim, benim sabah erken kalkıp lambayı yakmayacağım kesin. Çamaşırlar dün yıkandı. E badanaya da ihtiyacımız yok. Ben bugün en iyisi mi gidip bir süper loto oynayayım. Hazır küçük kardeş de dün rüyasında görmüş, onu paramla döveceğimi iddia ediyormuşum. Belli mi olur diğerlerini bilemem ama belki gerçekten de uğurludur bu perşembe.

(*) Benim gibi otu-boku, gerekli-gereksiz herşeyi merak edenler için “Halk Takvimi” hakkında bilgi: http://www.ntvmsnbc.com/news/438169.asp?cp1=1

Olur mu, Olur

2009-02-10T16:18:00.005+02:00

Salı sallanırmış.
Salladım.
Çarşambayı sel alır mı?
Olsun hele bir bakarız...

Takıldım Ben Buna

2009-02-09T01:29:00.014+02:00

Alışveriş merkezinin dış cephesinde boydan boya yazılı gördüm dün eski ama bir o kadar da meşhur bir aşk şarkısının sözlerini, yaklaşmakta olan Sevdim Seni O Halde Hediye Al Bana Günü’ne atfen, “Sevdim Seni Bir Kere... Başkasını Sevemem”...

Alışveriş patlamasına neden olmuş mudur bilemem ama önünden geçen pek çok insana şarkının devamını söyletmiş olsa gerek içinden. Söyleyen söyleye dursun şarkıyı, isterse dalıp gitsin aşkın dibine, bende başka düşünceler hasıl ve dahi kafamı kurcalar oldu bu cümleyi görünce. Huyum kurusun kelimelere takıntılı insanım. Kimi zaman epistomolojik kökenine takarım, kimi zaman kullanıldığı yere, zamana. Burada da takılıp kaldım işte o iki kelimeye.

Şarkı özünde birinin bir başkasına çok büyük aşkını anlatıyor. Öyle çok aşık ki “deli diyorlar ona” ama “o nedensiz de sevmeye” devam ediyor, hatta “küçük bir an için ömür bile” veriyor. Buraya kadar her şey iyi hoş da, kardeşim şarkıya adını da veren satırdaki o “bir kere” ne demek oluyor? Bilinç altındaki açılımı, “sevmiş bulundum bir kere seni, napalım katlanacağız, başkası da bundan sonra bize haram, seninle takılmaya devam” olabilir mi? Aşkın daha ilk cümlesi gizli bir pişmanlık barındırıyorsa içinde "Aşk asla pişman olmamaktır" (*) diyerek bizleri geçmişte göz yaşlarına boğan Ryan O'Neil buna şimdi ne demeli?

(*) : Love Story (1970) - http://www.imdb.com/title/tt0066011/

Gece - Gündüz

2009-02-07T06:00:00.004+02:00

Bazıları gece,

bazıları gündüz uyur.

Bazılarına gece gündüz farketmez,

sıcak bir battaniye

ve bir de kucak yeter.

Ütüle(me)mek ve Anı Kutusundan Saçılanlar

2009-02-05T13:00:00.005+02:00

Yazar ütü yapmaktan da ütüsüz her türlü tekstil ürününden de nefret eder. Bu ikilem karnına sancılar saplanmasına neden olsa da ikinci seçenek nefret listesinde bir üst sırada yer aldığından ütü yapmak er ya da geç kaçınılmaz olacaktır. Ütü yapmak kaçınılmazsa eğer nereye kadar erteleyebiliriz, ertelerken ne gibi işlerle kendimizi meşgul sınıfına sokabiliriz? Her türlü mantıklı sayılabilecek bahaneyi bugüne kadar tüketmişsek eğer saçmalama sınırını nereye kadar zorlayabiliriz? Mesela anı kutusunu boşaltıp, maziye dalıp gitmek, bu arada ütüleri unutuvermek (!) ne kadar geçerli bir bahane olur sormak isterim sizlere.

Ben ütü masasını açacaktım aslında ama o anda ne olduysa oldu anı kutumun kapağını açıvermişim. Yoksaaa bugün o ütülerin hepsinin canına okurdum ben.

Kutu da ne kutuymuş ama. Neler saçıldı içinden neler... Lise ve üniversite yıllarından ufak ufak notlar, dostlarla karşılıklı yazışmalar atışmalar, meşhur ders komedisi şiirlerim, öğrenci yurdundan dolap üstü notları, okul yıllığı sayfasına sığmayan yazılar ve hatta 18. yaşıma hitaben yazdığım bir mektup... Büyümek hiç de güzel birşey değil demişim. Büyümesem, biraz daha bu yaşta takılsam, büyüdükçe sorumlulukların artıyor diye de eklemişim. Sorumluluk, sorumluluk... Bu kelime bişiy hatırlattı sanki bana. Sanki yapılması gereken bir işim vardı benim... Neyse hatırlayamadım şimdi. Hele biraz daha kurcalayayım şu kutuyu ben bu arada belki hatırlarım.

Her şey bir yana da ben bu üniversiteden nasıl olmuş da mezun olmuşum ki a dostlar! Bütün okul hayatım boyunca UYUMUŞUM ben farkında değilim. Kanıtı da dolap üstü notlarda saklı:

"..... Yarın okulda görüşürüz. Nefis uyuyorsun!"

Evren

"Uyuyordun, uyandırmak istemedim..."

Zeliha

"Ben 13.00'da geldim. Çok güzel uyuyordun..."

Elço

Sırf not bırakmayla kalsa yine iyi. Uyurken çektiği fotoğrafımla Fotoğraf dersi bitirme projesi ödevi veren bir oda arkadaşım bile var. Anlayın yani o kadar uyumuşum!

Anı kutusu değil Pandora'nın Kutusu mübarek. Açtıkça bir şeyler çıkıyor çıkmasına ama ben onu şimdilik kapayıp yerine kaldırıyorum. Bir sonraki ütü gününe kadar :))

Penceremde Çiçekler

2009-02-04T17:20:00.007+02:00

Bugün iki küçücük saksıcık menekşem oldu. Annemin deyişiyle benim de "hayvancıklarım" var artık evde. Yeni evimin ilk hayvancıkları.

Aslında çiçek bakamama uzmanlık alanlarımdan biridir. Bir çiçek en çabuk nasıl sarartılıp soldurulur, itina ile kurutulur merak eden varsa bu konuda tecrübelerimi paylaşmaya her zaman açığım. İşte bu yüzdendir ki eve iki dal çiçek koyayım, renk gelsin gibi heveslerim olmamıştır şimdiye kadar.

İyi de durduk yerde nerden çıktı şimdi bu heves? Valla aniden oldu ben bile anlamadım. Ben öyle boş boş bakınıyordum etrafıma. Sonra "Sen de herşeye teşekkür ediyorsun, hiç bir şey almıyorsun" diyen bir teyze vardı. Bir de menekşe sergisi rengarek, çeşit çeşit. İşte öylece bakarken birinin rengine vuruldum. Ne kırmızıydı ne pembe, kenarlarından inceden beyaz bir su geçiyor. Öyle naif, öyle güzel... Bak teyze bu sefer teşekkür etmiyorum gerçekten alıyorum dedim. Derken birdi iki oldu. Onun hikayesi ise bildiğimiz sıradan hikaye. Bozuk para çıkmadı evladım, iki tane verem düz hesap olsun...

Evet uzunca bir süre sonra ilk defa çiçeklendik bakalım. Gerçi maneviyatı yüksek bir yerden aldım. Kimbilir belki teyze ekerken onlara da üfleyivermiştir iki nefes :))

Nerde Kalmıştık?

2009-02-03T02:00:00.007+02:00

Kasvetliydi hava, Susam Sokağı şarkısı çığırıyordum bet sesimle ve Sapanca'ya gidiyordum. Döndüm hava hala kasvetliydi. Ben de battaniyemi çektim kafama pazartesi gününü es geçtim. Gündüz bu durumu görmezden geldi ama geceye sobelendim. Oh olsun sana, şimdi otur bakalım sabaha kadar seni şaşkın kova...

Bu arada Evren sağolsun bir de mim'im olmuş. Şöyle bi araştırtırdım neymiş diye, blog aleminde oynanan bi çeşit oyunmuş. Geceyi boş boş oturup geçirmeyeyim istemiş sevgili dostum :)) Madem öyle cevaplayalım bakalım:

Yaptığım 4 iş
- Dostluk
- Dizi, film ille ki bir şeyler seyretmek.
- Yemek yapmak. Yeni yeni tarifler denemek.
- Sürekli ve olmadık zaman/yerlerde acıkıp benim adamı delirtmek.

Defalarca izleyebileceğim 4 film
- Snatch
- Notebook
- Fried Green Tomatoes
- The Boondock Saints
diyelim madem dört ile sınırlıyız. Yoksa defalarca izleyebileceğim ve dahi izlediğim listem çok uzun.

Yaşadığım 4 yer
Sıradan gidelim...
- İzmir
- Eskişehir
- İstanbul
- Bursa

İzlediğim 4 Tv programı
Cevaap veriyoruuum:
Sabah Sabah Seda Sayaaan
Esra Ablayla Evleniyoruz
diil tabiki de :))
Ablacığımın yüreği hoplamasın
üç aydır evdeyim diye
onları izlemeye başlamadım vallahi de :)

Bu soruya program demesek, dizi desek de ben 4 yapraklı yoncamı şak diye saysam.
- Lost
- Grey's Anatomy
- House
- Medium

Tatil için gittiğim 4 yer
- Yaz sezonu haricinde Antalya
- Bodrum ki hala güzel
- Ayvalık, soğuk denizine kurban
- İlle de Çeşme, ille de Çeşme

En sevdiğim 4 yemek
- Makarna
- Köfteee
- Yaprak sarması
- Patlıcan... her türlüsü...

Hemen şimdi olmak istediğim 4 yer
- Sıcacık yatağım
- Sıcacık yatağım
- Sıcacık yatağım
- Lost dizisinin seti :)

Bir yağmur damlası olsaydım düşmek isteyeceğim 4 yer
- Lost adasına düşebilir miyim lütfeeeen
- Cemre olsam havaya, suya, toprağa düşsem bahar gelse

Kısa Bir Mola

2009-01-30T12:47:00.003+02:00

Kasvetliiii, fırtınalı bir havaaa
Nasılsa kayboldum bu karanlıktaaa
Bana söyler misiniz
Nasıl gidilir
Susam Sokağınaaaa

Ne zaman hava karanlık ve kasvetli olsa aklıma Susam Sokağı'nın bu şarkısı düşer. Bugün nispeten aydınlandı havamız ama yağmur, soğuk kapıdaymış. Bir kaç gün daha söyleyeceğim anlaşılan.

Susam Sokağı'na nasıl gidilir bilmiyorum ama ben Sapanca'ya doğru kısa bir seyahate çıkıyorum. Belki hava değişimi, temiz hava iyi gelir bünyeye, gece uykusuzluğuna kim bilir.

Pazartesi görüşmek üzere...

Uykusuzluk Başa Dert

2009-01-29T23:04:00.004+02:00

Aslında benim hikayemde uykusuzluk yanlış kelime. "Gece uykusuzluğu" demek daha doğru. Geceleri baykuş gibi oturup, sabaha karşı uyumak ve sonuçta sabahın güzelliklerini kaçırmak da tanımı. Kendimi bildim bileli gece uykusuyla sorunum oldu. Küçüktüm, ufacıktım annem yatağa yatırırdı ben kaçar salon kapısının arkasından televizyonun sesini dinlerdim ta ki anneme yakalanıp tekrar yatağa postalanana kadar. Sinemaya olan tutkum da işte ta o zamanlardan başladı. Büyüdüm hala gecenin karanlığını birşeyler izleyerek yaşamaya devam ediyorum.

Kimi zaman okul, kimi zaman iş hayatı zorladı sabahları erken uyanmaya. Şanslıydım okuduğum okullara hep yakın oldum. Çalışmaya başladım bu sefer iş başa düştü kendi şansımı kendim yarattım. Evim işime yakın olsun da kirası ne olursa olsun, bu da hayattaki tek lüksüm olsun dedim ve maaşımın hatrı sayılır bir bölümünü ev sahiplerimle paylaştım. Yeter ki gecenin benden çaldığı saatlerin en azından birini sabahları kullanabileyim.

Ne kadar sabah insanı olmaya çalışırsam çalışayım o sinsi sinsi bir yerlerde bekliyor ve çıkmak için işaret bekliyor. Çalışmaya geçici bir süreliğine ara verip, sabahları erken kalkma zorunluluğum ortadan kalkınca uyuyan dev uyandı ve beni yine geceye hapsetti.

Benim adam bir sabah insanı. Mecburiyetten erken uyanıp, ayılana kadar çekilmez olanlardan -ki normal zamanlarda bu sınıfa ben de giriyorum- değil ama . Biyolojik saati altıya kurulu olup, güne cin gibi ve yüksek enerjiyle başlayanlardan. En sevdiğim, en çok gıpta ettiğim özelliklerinden biri. İşte o sabahları paylaşabilmek için onunla en fazla geceye bir dur demeliyim artık zannımca. İyi de var mı bir önerisi olan bu hususta?

Not: Sabah kuşları bu sorudan muaftır. Zira bir gece uykusuzunun derdinden yine bir gece uykusuzu anlar. Sabah kuşlarından gelen tavsiyeler çokça dinlenmiş ancak sonuçsuz kalmıştır :).

Dikkat Emniyet Amiri Arayabilir!

2009-01-28T11:55:00.007+02:00

Demiştim ya garip şeyler gelir beni bulur diye işte bu da o günlerden biri anlaşılan. Tam da doğumgünleri de bitti bugün ne yazsam ki diye düşünürken evren yine beni mahçup etmedi eksik olmasın.

Halbuki uzun zamandır ilk defa erken kalkmıştım ve daha da önemlisi kalkmakla kalmayıp bir de uyanmıştım. Uyku konusuna daha sonra değiniriz. Uzunca bir süre çok çalışıp sonra ara verdiğinde vücudun tatil modundan çıkması biraz zaman alabiliyor sanıyorum. Her neyse, herşey normale mi dönüyor acaba dediğim bu noktada garip birşey olmaması kaçınılmazdı elbette ki. Ne de olsa Şuşu'nun dünyasında geçiyor olaylar.

Güzel güzel oturmuş Boston Legal karşısında sabah keyfi yaparken telefonum çaldı. Hızlı hızlı konuşmaya çalışan ve Emniyet Amiri olduğunu iddia eden bir beyefendi (!) idi karşımdaki ve ısrarla kimi aradığını öğrenmeye çalışıyordu. Kardeşim beni arayan sensin kim olduğumu da bilmen gerekmez mi? Bu telefon açıp da karşısındakine kim olduğunu soran kişilere zaten çok kızarım. Telefon adabıdır önce kim olduğunu, sonra da kimi aradığını söylersin karşıdaki de ona göre cevap verir. Karşımdaki cumhurbaşkanı olsa yine de söylemem kardeşim adımı eğer gerçekten beni aramıyorsa. Hoş koca cumhurbaşkanı niye durup dururken beni arasın o da ayrı konu. Abinin derdinin ne olduğunu anlaşımıştım gerçi de biraz daha bekleyeyim bakalım dedim karşısındakinin zeka seviyesini ne kadar zorlayacak. Yaratıcı insanları severim ne de olsa. Kendisinin kimi ve hangi numarayı aradığını sorduğumda ancak üçüncü denemede benim numarayı tutturabildi. Güya şimdi hatırlayamadığım isimde birinden kaynaklanan, benim telefon numaramla ilgili bir sorun varmış. Uppps çok korktum! Acaba şu son günlerin meşhur davası "gel bana da kon"a ben de mi karıştım, herkesleri alıveriyorlar ya bana da sıra gelmiş olmasın !!! Arada polis telsizi efektleri falan da yapıyor ki inandırıcı gözüksün. Polis olduğuna inanmadığımı, polis olsa niye beni telefonla arayacağını, eve geleceğini söylediğimde de çok bozuldu. "Tamam o zaman kapına gelip aldırıyorum şimdi seni içeri" dedi kızgınca. İyi dedim gel aldır, bekliyorum ve kapattım. Şimdi bekliyorum gelip almasını. Yalnız bu saat oldu hala gelmedi başına bişiy mi geldi acaba!

Benim Küçük Kankam

2009-01-27T15:03:00.006+02:00

Her sene bir defa doğumgünümüz oluyor ya işte bundan 10 sene önce ablam bana süpriz bir doğumgünü partisi vermeye karar verdi. Yalnız bu partinin ilginç yanı mekanın hastane olmasıydı. Yok, yok başımıza kötü birşeyler gelip de kendimizi hastanede bulmadık. O akşam daha doğumuna 2,5 ay olan ablam ille de ben kova burcu olucam diye inat eden minik fasülyenin doğum sancıları nedeniyle kendini bir anda hastanede buluverdi. Hastanede geçen uzun bir gecenin ardından sadece sabaha kadar sabredebilen Ata'mız günün ilk ışıklarıyla birlikte dünyaya geldi. O seneki doğumgünü hediyem mini minnacık bir yeğen olmuştu. Bu minik adam benden bir sonraki günü kendine doğumgünü olarak seçmekle kalmayıp bir de ablama her gün dejavu yaşatacak şekilde benim bazı meşhur özelliklerimi de aldı.

Bugün 27 Ocak 2009. Küçük kankamın tam 10'uncu doğumgünü. Geçen sene aynı ayakkabıları paylaşabilirken bu sene ben onun küçülmüş ayakkabılarını giyiyorum. Bana süpriz doğumgünü partisi düzenleyip, kendi yaratıcılığını katarak mütevazi bir kekten muhteşem bir doğumgünü pastası hazırlayabiliyor.

Sevgili küçük kankam,

Doğumgünün kutlu olsun. Her yeni yaşın sana daha da çok güzellikler getirsin. Sen ailemiz için, benim için her zaman çok özelsin.

Seni çok seviyorum.

Şuşu

Merhaba...

2009-01-26T00:19:00.006+02:00

Şairin yolun yarısı dediği, tam da babamın öldüğü yaşın yarısı olan, yeni yaşıma yeni bir hayata başladığım yeni bir şehirde giriyorum. İzmir, Eskişehir, İstanbul derken dün itibariyle 3 aydır resmi olarak yeni ikametgahım olan Bursa'da. Bu nedenle galiba daha bir heyecan verici bu doğumgünüm benim için. Bilmediğim şeyler beni bekliyor ve heyecanla bekliyorum hayatın getireceği değişiklikleri.

Tanıyanlar bilir ama tanımayanlara kısacık bir özetle başlamak istedim.

35 yıl önce bugün İzmir'de açmışım afacan gözlerimi dünyaya. O gün bugündür de öylece bakar dururum. Ailede "olgun yetişkin rolü" önceden ablam tarafından kapıldığından benim nasibime pek düşmemiş. Yoksa benim bi suçum yok ruhsal yaşımın beden yaşımın gerisinde kalmasından.

İsmimi annemin rüyasına giren bir dededen, göbek adımı ise anneannemden almışım. Adıyla birlikte pek çok özelliğini de vermiş Şükriye sultan. Tez canlılık, bununla gelen sakarlık, inatçılık, dik kafalılık ve en önemlisi hayatta bir başına ayakta durabilme gücü. Çok da güzel sesi varmış ama onu kendisine saklamış. Burda da sırayı ablama kaptırmışım. Bir de güzel tesadüf var ki onu da anlatmazsam olmaz. Eski İstanbul hanımefendilerinden olan Şükriye Sultan Bursalı Mehmet dedemle evlenmiş. Hayat onu sonradan İzmir'e sürüklemiş gerçi ama yıllar sonra göbek adını verdiği, tek farkla hanımefendi olamayan torunu da onun yolunu izleyerek İstanbul'dan Bursa'ya gelin geldi. Üstelik İstanbul'dan gelen İzmirli gelin her gün onun en sevdiği şarkı olan Üsküdar'a Gider İken'i oturduğu evin karşısındaki ilköğretim okulunun tenefüs zili olarak dinliyor.

Sakarlığım, Şükriye sultan bir yana, doğuştan gelen hediye. Benim gelişimle birlikte İzmir bir güzel sallanmış, dolayısıyla ben de hastanedeki beşiğimde. Ondan olsa gerek, dillere destan sakarlığım ve şaşkınlıklarım ile meşhurumdur kendi küçük dünyamda. Ya da ben öyle avunuyorum ünümün sınırlarını kendi küçük dünyamda sanarak. Zira kadim dostum Evren ve erkek kardeşim sağolsun maceralarım şehir efsanesi olarak yurdumun her köşesini dolaşıyorsa hiç şaşırmam.

Nasıl yani, bu kadarı da olur mu denen bir çok garip olay benim başıma gelebilir! Örnekler çoktur ama eskileri şimdilik geçelim. İlerleyen günlerde yenileri anlatırım nasıl olsa. Neyse ki evrenin bir hediyesi olarak beni bu konuda yalnız bırakmayan iki de güzel dosta sahibim. Allahtan üçümüz aynı anda aynı yerde olmuyoruz yoksa voltranı oluşturmamız halinde başımıza gelebilecekleri hayal bile edemiyorum.

Kan bağından öte gönül bağlarından oluşan kocaman bir ailem var bir de. İki kişilik çekirdecik, tap tazecik ailem haricinde çokça anne, çokça baba, bir sürü kız-erkek kardeş ve yeğen, hatta yeni bir anane... Hayattaki en büyük hazinem, olmazsa olmazım.

Bir de gece uykusuzluğu var ki en büyük derdim. Yine gece, yine uykusuz, yine ayaktayım. Ama dedim ya bugün doğumgünüm. İşte tam da o yüzden artık yatmalıyım...