Özledim, Hem de Çok Özledim...

On yıl önce bugün usulca ayrıldı aramızdan, sonsuzluğa karıştı. O benim kahramanım, biricik babamdı... Kara kışın ilk karı o gece düşmüştü İstanbul’a. Oturmuş penceremin önüne, izlerken lapa lapa yağan karı hüzün var bugün gözlerimde. Ve kocaman bir özlem yüreğimde...

Fotoğrafta babam melekleriyle. Senelerden 76, aylardan Mart. Karaböcek henüz katılmamış aramıza. Yer İzmir Heykel ya da bizim taktığımız ismiyle Kuşlar.

Yorumlar

Evrenin Dünyası dedi ki…
canım ya.. hep unutuyorum, nedense ben bu aya sadece senin doğumunu koymuşum... sana değmek için yağmıştır belki bugün... deyip de elacığın ne kadar güzel olduğunu söylemek için...
Şaşkın Kova dedi ki…
En çok da onu isterdim ya Evren o Ela'yı görebilseydi, Ela Tarık dedesini tanıyabilseydi :(
Ablan dedi ki…
Nur içinde yatıyordur babacığım, nur olup üzerimize yağmak için Evren'in dediği gibi. Görüyordur o güzel kızını sen merak etme, görmekle kalmıyor, oralardan kolluyordur, koruyordur.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çocuk ev sanatları

Mutluluk

Hemşerim memleket nere