İki Kedi, Bir Ağaç

Tanıştırayım: 

Bu Köpük Kız

4 yaşında, narin mi narin bir Rumen prensesi. 

Bu Yuki Oğlan

9 aylık, genç irisi, halis mulis, safkan, deli fişek Anadolu delikanlısı.

Bu da yılbaşı ağacı

3 yaşında, 2022 model, Küçük Ergen tarafından bizzat kurulup, özene bözene süslenmiş. 

***

Muhtemel sonuçların telafi edilebilecek ve sinir sistemimi yıpratmayacak çıktılar olduğu durumlarda yaşayarak öğrenme modelini benimsemiş bir ebeveyn olarak "tamam" dedim Christmas kültüründe büyümüş, yılbaşı ve ağaç süsleme sevdalısı Küçük Ergenime; "ağacını kurabilirsin. Lakin ortamda Yuki varken ayakta kalma süresi için en fazla yarım saat veriyorum ben kendisine, üzeri her türlü bonus. Bu gerçekle işe koyul ki sonra çok üzülme."

Ben tüm malzemeleri çıkarıp koydum önüne, o yılbaşı müzikleri ile ortama ince ayar verdi. Kediler kapının ardına kondu, işe koyuldu.  Sevdiği, hazır alınmış süsler önde, hoşuna gitmeyen ve yıllar yılı okulda yapılmış el yapımı süsler arkada olacak şekilde ağacını süsledi. Işıkları takıldı ve eserini görmek için heyecanla bekleyen aile büyükleri için fotoğraflandı.

Sıra geldi kediler ile tanıştırmaya ama tecrübeyle sabit ki ikisini ortama aynı anda almak biraz ekstrem doz tehlike  içeriyor. Zira kendileri sürekli şu şekil, Tom ve Jerry'nin iki kedili versiyonu şeklinde takılıyorlar evde:

Düşman kardeşler, gece yatağa kimin geleceğini
belirlemek için taht mücadelesinde

İlk olarak tüm zerafetiyle, süzüle süzüle Köpük girdi içeri. Ortamdaki yabancı cismi algılaması uzun sürmedi, usulca yanaştı ağaca. Ailemize katıldığından beri üçüncü ağaçtı bu tanıştığı. Ortodoks Hristiyan kökenli Rumen prensesi kızımız kendisini şöyle bir koklayıp, bir pati dahi sürmeden çekildi köşesine.

"Açalım kapıyı, bakalım gelecek mi?" diyor Sinan Çetin, beynimin kıvrımlarında Gülpembe Film Gibi versiyonu gerilimi eşliğinde...

Kapı ikinci defa, bu kez Yuki için açıldı. Toroman delikanlı zaten dışarıda, hemen kapının önünde bekliyor. Arada sürgülü kapıya kafa atma suretiyle de şansını deniyor. Mutfak kapısını bu yöntemle açıyor ama salonda neyse ki başarıya ulaşamadı henüz. Bunlar bir şeyler karıştırıyorlar içeride ama beni almıyorlar, şimdi yaktım çıralarını bakışıyla paldır küldür daldı içeriye kapı açılır açılmaz.

Onun da ortamdaki bu parıltılı yabancı cismi keşfetmesi de kendisine ilişkin tahminlerin neredeyse doğru çıkması da pek uzun sürmedi. İlk yılbaşı ağacını deneyimleyen bitirim delikanlı adeta bir AVM ağacına yükselen teyze çıktı. En alt dallardaki toplara kum torbası muamelesi çekmeler, bir pati darbesiyle indirdiğini ağzında bütün salonu dolaştırıp, yuvarlananın peşinde koşturmalar, geri dönüp hepsini baştan almalar.

Baktık arkadaşı sakinleştirmek mümkün değil, ağacın başına gelecekler konusunda kendimizi zaten hazırlamışız ama bir de belalı komşu teyze var alt katta. Onunla durduk yere başımız belaya girmesin diye elemana yine kapının arkasını gösterdik.

Biz kapıyı kapattık kapamaya ama o fırsatını her yakaladığında Bizans surlarına sefere giden Battal Gazi gibi önce salona, sonra ağaca dalmaya devam etti.

Tanıştırayım. Ağacı... Yılbaşı Ağacı...

5 günlük, organize Yuki atakları mağduru, çıplak kalsa da üçte ikisi yıkılmadı hala ayakta gerisi. 

Güncelleme:

Beşinci günün akşamında deli fişek Yuki salonun sürgülü kapısını da açabilmeyi başardı ve Şehr-i Salon nihayet düştü. Altıncı günün şafağında zavallı ağaççık boylu boyunca yerdeydi. Kendisini  yeni ataklardan daha fazla etkilenmemesi için süslerinden arındırıp, 31 Aralık gecesi şansımızı bir kez daha denemek üzere, başka bir odaya kaldırdık. 

"Ağaç süsünün ölmeden önce gördüğü son şey"*
Bette Midler dün gece Twitter'da paylaşmış. Denk gelmelerde bugün diyerek buraya iliştirdim.
Eyyy adı batasıca feeeyyysssbuuuk, eyyy bi de tabii ki bilogııırrr, yok izinsiz foto kullanmışın, yok spamsin falan demeyesiniz. Kaynağım kendisidir. Bes rigars:))

 

Puzzle

"Bu hafta sonu üç gün evdeyiz ya, puzzle alıp yapalım olur mu?" diye bir öneriyle karşımda belirdi 23 Nisan'daki mini kapanma öncesi bizim küçük ergen.

Çocuğu ekran karşısı harici bir şey isteyen annenin haklı gururuyla kirpiklerimin ucunda belirmiş damlacıkları; aşkını kalbine gömmüş Hülya Koçyiğit edasıyla kafamı hafif yana eğip gözlerimi yere devirmek suretiyle saklamaya çalışarak:

"Alalım da, yapalım da tabii ki evladım. Sen seç, beğen; hemen alalım hangisini istersen" deyiverdim. 

Anın heyecanı ile şuursuzca kurmuş olduğum bu cümlenin sonuçlarından henüz habersiz; mutlu bir anneydim.

Sokağa çıkma yasakları yüzünden evde saksı bitkisi gibi büyüyen çocuğu oyuncak mağazasına götürmem mümkün olmadığından satın alma işlemini online olarak gerçekleştirmeleri için kendisini babasına havale ettim. 

Akli melekeleri gerekli olgunluk seviyesine erişmemiş çocuğa "istediğin puzzle'ı seç, al" demek birinci hatamsa; "görev verin yapayım babayla" baş başa bırakmak da ikincisiymiş. İki gün sonra kargo gelince anladım.

Heyecanla açtık paketi. Ne de güzel seçmiş bizim kız. Seyre doyum olmaz, çok güzel bir Paris manzarası. 

Puzzle'ı üzerinde rahatça yapabileceğimizi düşündüğüm eski mutfak masamızın üstündekileri toplamaya başlamıştım ki kutunun üzerinde yazan rakamı fark ettim: 3000, yazı ile üç bin, parça! 

En son puzzle'ı bizim kız 5 yaşında iken falan yapmışız, o da 100 bilemedin 150 parçalık. Bitmiş bir puzzle'ın boyutuyla ilgili vizyonumuz da bu kadarla sınırlı doğal olarak. 3000'lik bir puzzle'ın 85x120 cm'e denk geldiğini görmek yıpratıcı bir etki yaptı bünyede. Değil eskisi, yenisi evdeki hiç bir masaya sığmaması da cabası.

Bilmezdim yapbozların bu kadar büyük, 

Sabrımınsa yetersiz olduğunu

Bu lafı etmeden önce.  

Bir parça var, biliyorum; 

Her yere koymak mümkün; 

Epeyce yaklaşmışım; hissediyorum; 

Bulamıyorum.*

 

İlk şoku atlattıktan sonra işe koyulduk. Çocuğa başladığı işi bitirmeyi, sabırlı ve kararlı olmayı, pes etmemeyi falan öğreteceğim ya; inat ettim bir sene de sürse bitecek bu puzzle. 

Yere örtü serdik, üzerine karton koyduk, yerlerde iki büklüm yılan olduk; o da olmadı şişme yatak şişirdik, üzerine aktardık; yapboz gurmesi hemşirem "kartonun üzerinden kayar, puzzle halısı alın dedi" aldık, yine kaydı; kedi üzerine çıkmasın diye geceleri üzerini örttük, sabahları örtünün içinden, üzerinden kovaladık. 

Yapıp yapabildiğimiz parçaları renklerine göre ayırmak, bir parça eksiğiyle kenarlar ve biraz da iç parça olmuştu ki haftalardır heyecanla beklediğimiz Yuki ya da resmi olmayan adıyla Bıdık oğlan eve geldi. 

Kediler birdi iki oldu. Bıdık Oğlan eve alışana, küçük ergenle bağ kurana ve evin kraliçesi Köpük Hanım ile tanışmaya hazır olana kadar küçük ergenin odasında kalması gerekiyordu. Enerjisinin doruklarında yaramaz yavru bir kedi ve üzerinde devasa bir puzzle yeşermekte olan şişme yatak pek parlak bir fikir değildi elbet. Yatağı odadan çıkarmaya çalışırken, özene bezene yaptığımız parçaların büyük bölümünün dağılmasıyla, evin gerçekleriyle yüzleşip, inadımdan vazgeçmem kaçınılmaz oldu.

Sıkletimize uygun daha makul sayı ve ebatta bir puzzle alınması üzerine anlaştık; puzzle'ı uygun bir zamanda puzzle gurusu hemşireye göndermek üzere toplayıp kaldırdık. 

Bir kaç güne hem tam kapanma hem de 500 parçalık puzzle'ımız geldi. Bu defa tezgahı salona kurduk, analı kızlı ve iki bıyıklı işe koyulduk.

Yardıma diye geldiler, uyudular

Arada kardeş kavgaları oldu, yine de pes etmedik

Tekrar dağıtmasınlar diye korumaya aldık

Bilime katkıda  bulunmayı ihmal etmedik

Bu arkadaşlar o yaramaz oğlana hiç benzemiyor

 

  

Ve mutlu son

Daha bitirir bitirmez sordu: "Yenisini 1000'lik alacağız di mi?"

Kibarca gülümsedim.

Ağlasam sesimi duyar mısınız,

Yapbozun parçalarında... 

* Şiirin orijinali: Anlatamıyorum, Orhan Veli Kanık (Ustaya saygıyla)

Kedidir, kedi

Burada bir blogum vardı. Açıp açıp kapattığım. Ve hayatıma değen komşular. Hiç görmesem de yakın hissettiğim. Bir de kafamda hiç durmadan konuşup duran düşüncelerim. Zihnimde yazıp yazıp, tembellikten bloga az biraz aktardıklarım.

Almanya'nın kasvetli havasına memleketin hüzünlü haberlerinin ardı ardına karıştığı günlerden bir gün, durdum.

Ha bugün, ha yarın derken beş yıl geçmiş aradan ayrı ayrı.... Devamı acaba gelir mi, buluşalım gayrı...

Yoksa kedidir, kedi midir?  Bil bakalım Şaşkın Göçmen şimdi de nerededir?

E o zaman, hadi başlayalım... Yeni, yine, yeniden...

Gece - Gündüz

Bazıları gece,

bazıları gündüz uyur.

Bazılarına gece gündüz farketmez,

sıcak bir battaniye

ve bir de kucak yeter.