14 Temmuz 2011 Perşembe

Dönmek

Yoktum nicedir buralarda. Aslında vedasız bir gitme gibiydi bir nevi. Ne yazdım ne takip ettim uzunca bir zaman. Bir yandan tam gitmek de değildi ama benimkisi. Gidemedim, temelli gitmek de istemedim hiç. Bu yüzden bir veda yoktu. Sayfa bir kasım günü, bir Ankara aktarmasında, çala kalem yazılmış bir yazıyla Ömür Hanıma takılıp kalıverdi öylece. Ha bugün ha yarın yazacağım derken günler günleri kovaladı, önce haftalar, sonra aylar oldu. Tüm bunlar olurken bir Allahın kulu "huu komşu komşuuu şaşkındın, şaşa mı kaldın?" diye sormadı, mahalle baskısıyla yer yerinden oynamadı. Okurun soracağı, yazarın ne hali ne vakti olmayınca da blog
blog olalı en derin sessizliğine gömüldü.


Beri yandan ördek okula, anne tekrar işe alıştı. Ördek büyüdü koca koca konuşmaya, yürümeye başladı. Az buz değil aradan tam sekiz ay geçti. Görüntüyle başladık değişime, du bakalım gerisi de gelir belki en kısa sürede...

2 yorum:

novella / विश्व dedi ki...

görüntü güzel olmuş... bence düzen de kurulmuş. ördek şahane bir çocuk olmuş. akıllı akıllı konuşurmuş. anne onu uyutur uyutmaz yazabilirmiş. hatta yazsınmış. güzel yazıyormuş.

Şaşkın Kova dedi ki...

Teşekkürler kardeş. Netekim ördeği uyutmaya çalışırken benim de uykum geliyor, o kısmını bir çözebilsem... :)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...