16 Şubat 2009 Pazartesi

Yaşlı Kadın ve Ben


"2 numara geçti mi kızım?" diye sordu ilkin. "Geçmedi teyze, ben de onu bekliyorum" diye cevap verdim. Yanlış bindiğim için az önce inmiş olduğum 1 numaradan söz etmedim hiç, kendime sakladım. "İyi, iyi birlikte bineriz o zaman" dedi ve ardından "Herşeyi tam istemeyeceksin hayattan" diye ekleyiverdi durup dururken. "Olmuyor kızım. Yarım kalıyor. Bak unutma bunu. Teyze dediydi dersin..."

Ben kendi yarımımı tam yapabilme ümidine giderken o gün, o metro ile kala kaldım duyduklarım üzerine öylece.

Tesadüflere inanmam ben. Olması gerektiği için olur her ne olduysa ve duyulması için söylenir bazı sözler. Hafiften deli o yaşlı teyze de bu yüzden mi çıkmıştı karşıma? Öyle ya, yanlış hatta binmemiş olsam ya da bir sonraki durakta inmiş ne görür ne duyardım onu.

Durağın arkasındaki sarı apartman var ya işte orada oturuyormuş. Bir evi, emekli maaşı, çocukları hatta torunları varmış. Hepsi iyiymiş de ölüvermiş bir gün kocası. Şak diye. Kalpten. 58 yaşındaymış ve bir tane bile beyaz yokmuş saçlarında... Ama ölmüş işte. Tam da emekli olmuşlar, başbaşa oturup torunlarını seveceklermiş birlikte. İşte o yüzden "herşeyi tam istemeyecekmişsin hayattan". "Onu düşünmediğim gün yok" dedi en son.

Bu şemsiyeyi de boşuna taşımışım bak yağmurun yağdığı yok" diye söyleniyordu inerken ve şakır şakır yağmur yağıyordu dışarıda.

Bense yarımımı tamamlama ümidine doğru yola devam ettim kafamda onun sözleri...




Fotoğraf: Sanki onu gördüm bir kez daha bu fotoğrafta. http://1x.com/photos/portrait/22319/

1 yorum:

Evren dedi ki...

canım, yarımın tamam olsun en kısa zamanda... olacak zaten, olmalı... yoksa o hayat benden en ağır küfürleri işitecek ve kaldıramayacak bu sefer.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...