Bugün Pazar, Bugün 8 Mart... Peki Ya Yarın?

Bugün günlerden Pazar... Dünyanın dört bir yanında erkekler haftanın yorgunluğundan dem vurup dinleniyorlar.

Bugün günlerden Pazar... Dünyanın dört bir yanında kadınlar evin çamaşırı, ütüsü, yemeği, çocuğun bakımı, ödevi, eylenmesi ve daha nicesini yapmak üzere ayakta. 

Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü. Dünyanın dört bir yanındaki erkeklerin bir kısmı bir mesajla, hayatlarındaki kadınların Dünya Kadınlar Günü'nü kutluyor. Kimi bugünü pozitif ayrımcılık gerekçesiyle gereksiz buluyor, kimi neden kadınların günü var da erkeklerin yok diyor, kiminin hiç umrunda değil. Gerçekten günün hakkını verenler de var mutlaka ama onlar azınlıkta.

Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü. Dünyanın dört bir yanında firmalar eşitlikten bahsettikleri, kadınları övdükleri kutlama mesajları yayınlayıp, bir kısmı kadın çalışanlarına hediyeler, bir kısmı kadın müşterilerine indirim kuponları falan veriyorlar. Kimi gönülden, kimi ne gerek vardı şimdi ama diğerleri veriyor biz de verelim mecburiyetiyle. 

Bugün günlerden Pazar... Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü... Dünyanın dört bir yanında kadınlar, hiç dinlenemeden yeni bir haftaya hazırlanıyor. Günün anlam ve önemine binaen birkaç kutlama, belki birkaç hediye. Yılın geriye kalan 364 gününde, kadınların ne iş ne özel hayatlarında kayda değer değişen hiçbir şey olmuyor. Kimi daha çok çalışıp daha az kazandıkları işlerinden çıkıp, kendilerine görev atfedilen işleri yapmak üzere daha çok çalıştıkları evlerine gitmeye devam ediyor; kimi geçtim bir işte çalışmayı, evden çıkmaya, yüzlerini bile göstermeye haklarının olmadığı hayatlar sürüyor.

Bu yıl Dünya Kadınlar Günü iki global çağrı ile kutlanıyor: "Tüm Kadınlar ve Kız Çocukları İçin Hak. Adalet. Eylem." ve "Kazanmak İçin Ver". Bu iki çağrının da mesajı net. Lafla peynir ekmek gemisi yürümüyor, somut adımlar atarak harekete geçmeden böyle gelmiş böyle giden bu düzen değişmiyor. Gelin hep birlikte elimizi taşın altına koyalım. Zira eşitliğe uzanan yolda bireysel olarak atılabilecek küçücük bir eylem bile çok kıymetli. 

Kadınların işte, evde ve toplumsal hayatta adil ve eşit haklara bir an önce sahip olması ve bu vesileyle böyle bir gününe de gerek kalmadığı günlere ulaşmamız dileğiyle birbirinin yurdu olan tüm kadınların Dünya Kadınlar Günü'nü kutluyorum.

Dip Not: Başlıktaki fotoğrafım bu senenin global çağrılarından #GiveToGain kampanyasının tema pozuna atfen. Tarih boyunca güvenin, açıklığın ve samimiyetin sembolü olan açık avuç eşitlik için ortak irademizin ifadesi olarak bu seneki kampanyanın tema fotoğraflarına ilham veriyor. 

Balkız'ıma Veda. Seni Anılarıma Sakladım

 

Aylar sonra yine buradayım. Kim vakitsizlikten, kimi isteksizlikten, kimi tıkanmışlıktan; bin bir bahane yine yazmama sebep. Kafamda yazdıklarım çok oldu da hiç biri nihayete eremedi günün sonunda. Muzip telden konular demlenir dururken zihnimde, bilmezdim ki Balkızımın hüzünlü hikayesi olacakmış meğer dönmeme sebep.

Topu topu 20 günlük bir aşk hikayesi bizimkisi. Yaşanırken uzun mu uzun, sayılara dökünce bir o kadar kısa. Köpekli köyümüzün ikinci kedi misafiriydin. Köpeklerimiz boldu da kedi gelmezdi buralara. Önce baban olduğunu düşündüğümüz tombul sarman Garfi yokladı ara ara kapımızı. Eski ofisimizdeki, kendini iki kapıya birden sahiplendiren Polinaz kızımız gibiydi Garfi. Ara ara gelip, mamadan nasiplenip, sonra yok oluyordu. Bir yandan sevilmek istiyor, paçalarımıza sürünüyor ama dokunmaya çalıştığında tıslayarak kaçıyordu. O haliyle de eski ofisimizde yavruyken kapımıza gelip, yan komşumuza sahiplendirdiğimiz vahşi Bıyıklı oğlumuza benziyordu.  

8 Ocak günü, buz gibi bir havada, ansızın çıkıp geldin sen kapımıza. Garfi'ye inat, sevin beni, çok sevin der gibi. Önce bir yatağı, sonra polar bir battaniyeyi, en çok da kalbimizi sahiplendin. Hikayenin evveliyatını bilmiyorduk. Eski kulağı kesiklerdendin ama minnacık ve gençtin.

Sabahları işe ilk gelen sen oldun, bizi kapılarda bekledin. Kızlarla sabah ve mola sohbetlerimizin değişmez mekanı çardağımıza bizden önce koştun, kucağımıza gelip oturmak için. Artık hangimizi seçtiysen o an. Önce gelip bir patini usulca attın omzumuza, geliyorum yer aç der gibi ama gel dememizi de bekledin kimi battaniyene, kimi boş kucağımıza kurulmak için. Bir türlü oturamadıysak yerimize; hadi be kadın otur artık da geleyim bakışları attın zeytin gözlerinle.

Çarşamba günü öğle tatilimizin bitimiydi son görüşmemiz. O gün nedense hiç gelmemiştin yanımıza. Bahçenin bir köşesinde bir şeylerle oynuyordun. Cebimde bir gün önceden kalan ödül maması poşetini sallayınca koştun geldin yanıma. Haracını aldın, kucağa gelmek istedin. "Geç kaldın, içeriye gidiyorum artık, bir sonraki molada görüşelim" dedim ve içeri girdim. Deli bir rüzgar vardı o gün. Sonraki kısa aralarda göremedik seni ama o havada bir yerlere girmişsindir ya da keşfe çıkmışsındır diye çok da anlam yüklemedik. Nereden bilebilirdik ki bunun son görüşmemiz olduğunu?

İş çıkışı park halindeki arabalarımızdan birinin altında bulduk cansız bedenini. Kaskatı yatıyordun; ne bir damla kan, ne de bir yara. Kimseler göremedi, bilemedi o son bir kaç saatte yaşadıklarını. İçimden bir şeyler koptu, dondum kaldım seni öylece görünce. Bu gidişle bir çizik de sen attın Ocak ayının o en sevmediğim haftasına. 

Hoşçakal benim güzel gözlü Balkızım. Bir gün ansızın çıkıp geldin kapımıza, o özel ruhunla neşe kattın ofis hayatımıza. Gidişin de böyle ansızın ama çok acı oldu. Her sabah kapımızda bekleyişini, kucağımıza gelmek için çardağa bizden önce koşmalarını, akşam iş çıkışımızda nereye gidiyorsunuz der gibi peşimizde dolanmalarını çok özleyeceğim güzel kız. Umarım kısacık ömrünün son günlerinde biraz olsun mutlu edebilmişizdir seni. 

Seni hem kalbime yazdım hem de anılarıma sakladım. Bu yazı da mührü olsun istedim.