Balkız'ıma Veda. Seni Anılarıma Sakladım

 

Aylar sonra yine buradayım. Kim vakitsizlikten, kimi isteksizlikten, kimi tıkanmışlıktan; bin bir bahane yine yazmama sebep. Kafamda yazdıklarım çok oldu da hiç biri nihayete eremedi günün sonunda. Muzip telden konular demlenir dururken zihnimde, bilmezdim ki Balkızımın hüzünlü hikayesi olacakmış meğer dönmeme sebep.

Topu topu 20 günlük bir aşk hikayesi bizimkisi. Yaşanırken uzun mu uzun, sayılara dökünce bir o kadar kısa. Köpekli köyümüzün ikinci kedi misafiriydin. Köpeklerimiz boldu da kedi gelmezdi buralara. Önce baban olduğunu düşündüğümüz tombul sarman Garfi yokladı ara ara kapımızı. Eski ofisimizdeki, kendini iki kapıya birden sahiplendiren Polinaz kızımız gibiydi Garfi. Ara ara gelip, mamadan nasiplenip, sonra yok oluyordu. Bir yandan sevilmek istiyor, paçalarımıza sürünüyor ama dokunmaya çalıştığında tıslayarak kaçıyordu. O haliyle de eski ofisimizde yavruyken kapımıza gelip, yan komşumuza sahiplendirdiğimiz vahşi Bıyıklı oğlumuza benziyordu.  

8 Ocak günü, buz gibi bir havada, ansızın çıkıp geldin sen kapımıza. Garfi'ye inat, sevin beni, çok sevin der gibi. Önce bir yatağı, sonra polar bir battaniyeyi, en çok da kalbimizi sahiplendin. Hikayenin evveliyatını bilmiyorduk. Eski kulağı kesiklerdendin ama minnacık ve gençtin.

Sabahları işe ilk gelen sen oldun, bizi kapılarda bekledin. Kızlarla sabah ve mola sohbetlerimizin değişmez mekanı çardağımıza bizden önce koştun, kucağımıza gelip oturmak için. Artık hangimizi seçtiysen o an. Önce gelip bir patini usulca attın omzumuza, geliyorum yer aç der gibi ama gel dememizi de bekledin kimi battaniyene, kimi boş kucağımıza kurulmak için. Bir türlü oturamadıysak yerimize; hadi be kadın otur artık da geleyim bakışları attın zeytin gözlerinle.

Çarşamba günü öğle tatilimizin bitimiydi son görüşmemiz. O gün nedense hiç gelmemiştin yanımıza. Bahçenin bir köşesinde bir şeylerle oynuyordun. Cebimde bir gün önceden kalan ödül maması poşetini sallayınca koştun geldin yanıma. Haracını aldın, kucağa gelmek istedin. "Geç kaldın, içeriye gidiyorum artık, bir sonraki molada görüşelim" dedim ve içeri girdim. Deli bir rüzgar vardı o gün. Sonraki kısa aralarda göremedik seni ama o havada bir yerlere girmişsindir ya da keşfe çıkmışsındır diye çok da anlam yüklemedik. Nereden bilebilirdik ki bunun son görüşmemiz olduğunu?

İş çıkışı park halindeki arabalarımızdan birinin altında bulduk cansız bedenini. Kaskatı yatıyordun; ne bir damla kan, ne de bir yara. Kimseler göremedi, bilemedi o son bir kaç saatte yaşadıklarını. İçimden bir şeyler koptu, dondum kaldım seni öylece görünce. Bu gidişle bir çizik de sen attın Ocak ayının o en sevmediğim haftasına. 

Hoşçakal benim güzel gözlü Balkızım. Bir gün ansızın çıkıp geldin kapımıza, o özel ruhunla neşe kattın ofis hayatımıza. Gidişin de böyle ansızın ama çok acı oldu. Her sabah kapımızda bekleyişini, kucağımıza gelmek için çardağa bizden önce koşmalarını, akşam iş çıkışımızda nereye gidiyorsunuz der gibi peşimizde dolanmalarını çok özleyeceğim güzel kız. Umarım kısacık ömrünün son günlerinde biraz olsun mutlu edebilmişizdir seni. 

Seni hem kalbime yazdım hem de anılarıma sakladım. Bu yazı da mührü olsun istedim.