Size bir Şaşkın hikayesi anlatsam ve sanki aradan beş koca ay hiç geçmemiş, daha dün buradaymışım gibi; kaldığımız yerden devam etsek?
Bir görünüp üç kaybolmak Şaşkın'ın alameti farikası olsa da dönüşün yükü üzerinde her daim ağır. Önce şöyle alengirli bir giriş yapsaydım, yok yok daha bu var anlatılacak, aman bunu da yazmalı derken bir kendini bilmezlik, türlü başlayamama hali. Sanki adı batasıca George R. R. Martin'sin be kadın; zilyonluk dizinin finali tutmadı diye yazar tıkanıklığı yaşayıp, bin dereden bin ayrı su getirip kitabın da sonunu getirmemek için direniyorsun!
Epeyce bir zamandır her bir kelimenin enine boyuna, kırk kantardan geçerek tartıldığı metinler yazıp durmaktan ufak çaplı dumura uğramış zihnimin bir nebze boşalmaya, umarsızca klavyede akıp gitmeye ihtiyacı var halbuki.
Başlamalı bir yerden, istim gelir mi arkadan? İşi düşünmeye bırakacak olursam gelmeyeceği kesin, öyle ise ha gayret Şaşkın, akışına devam...
Bir hikaye anlatsam diye girmiştim söze, uyku uyku diye haykıran göz kapaklarım kapanmadan anlatıversem ya size... Daha dün buradaymışım, hiç gitmemişim gibi bir de... Ya da şimdi uyusam ve bugünün işini bir kez daha yarına bıraksam.
Yalanım yok uyudum. Kahvaltıda fıstık ezmeli, marmelatlı kızarmış ekmeğim ve filtre kahvemle emektar McBook Air'ım karşısında, sanırsın Biricit Cons gazeteye makale yetiştiriyor. Halivudvari havayı tamamlamak üzere klavye ve kol üzerinde kedi de sahneyi mikemmel tamamlıyor.
Tik tak, tik tak evden çıkma saati. Bu girişim de kaldı mı sana yarım. Kontrollü cümleler dünyasına haydi dön bakalım...
Devam edecek...